คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 1,266,476.20 บาทพร้อมทั้งเงินเพิ่ม 1,436,795.28 บาท รวมเป็นเงิน 2,703,271.48 บาทโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า 'คงมีปัญหาในชั้นนี้เพียงประการเดียวว่า โจทก์ทั้งสองมีอำนาจฟ้องให้จำเลยชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีของเงินค่าอากรขาเข้า ภาษีการค้าและภาษีบำรุงเทศบาลที่จำเลยชำระขาดนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ ได้หรือไม่
ศาลฎีกาเห็นว่าทั้งพระราชบัญญัติศุลกากรพุทธศักราช 2469 และประมวลรัษฎากรได้บัญญัติให้เรียกเงินเพิ่มของค่าอากรที่นำมาชำระจนถึงวันที่นำเงินมาชำระ และของเงินภาษีที่ต้องชำระแต่มิให้เกินกว่าจำนวนภาษีที่ต้องชำระตามลำดับ แสดงให้เห็นว่ากฎหมายได้บัญญัติทางแก้สำหรับกรณีลูกหนี้ผิดนัดไม่ชำระหนี้ค่าภาษีอากรที่ค้างไว้โดยเฉพาะแล้วจึงจะนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 224 ว่าด้วยดอกเบี้ยระหว่างผิดนัดมาเรียกร้องเอากับลูกหนี้ไม่ได้
ที่โจทก์ทั้งสองฎีกาว่าการที่โจทก์ใช้สิทธิเรียกดอกเบี้ยจากจำเลยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ไม่ใช่เป็นการคิดดอกเบี้ยทบต้นหรือดอกเบี้ยซ้อนดอกเบี้ย รวมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีก็มีอัตราน้อยกว่าเงินเพิ่มร้อยละ 1 ต่อเดือน จึงนับว่าเป็นผลดีแก่จำเลยอยู่แล้ว
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อมีกฎหมายเฉพาะให้จำเลยต้องเสียเงินเพิ่มเมื่อชำระหนี้ค่าภาษีอากรที่ค้างชำระไว้โดยเฉพาะดังได้กล่าวแล้ว โจทก์ทั้งสองจึงไม่มีสิทธิจะเรียกให้จำเลยชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในหนี้เงินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งเป็นหลักทั่วไปดังโจทก์อุทธรณ์กรณีเช่นนี้เป็นเรื่องโจทก์ไม่มีสิทธิจะเรียกให้จำเลยชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี ไม่ใช่เป็นเรื่องโจทก์ใช้สิทธิเรียกให้จำเลยชำระเงินเพิ่มแล้ว จึงไม่อาจเรียกดอกเบี้ยต่อไปอีกได้ ดังที่ศาลภาษีอากรกลางวินิจฉัยที่ศาลภาษีอากรกลางพิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผลอุทธรณ์ของโจทก์ทั้งสองฟังไม่ขึ้น'
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นนี้เป็นพับ คืนค่าขึ้นศาลส่วนที่ชำระเกิน 922.50 บาทให้โจทก์ทั้งสอง.
