คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์กับจำเลยที่ 1 มีเขตที่ดินติดต่อกัน ที่ดินของโจทก์อยู่ทางเหนือที่ดินของจำเลยที่ 1 อยู่ทางใต้ จำเลยที่ 1 ได้ให้จำเลยที่ 2 ผู้เป็นมารดาของตนปลูกสร้างห้องแถวสองชั้นลงในที่ดินของจำเลยที่ 1 ติดับแนวเขตที่ดินของโจทก์เป็นแนวยาวประมาณ 10 เมตร โดยไม่เว้นช่องว่างให้ห่างจากเขตที่ดินของโจทก์ อย่างต่ำ 50 เซนติเมตร ตามเทศบัญญัติของเทศบาลเมืองชัยภูมิเรื่องควบคุมการก่อสร้างอาคารซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พ.ศ. 2479 ซึ่งจำเลยไม่มีอำนาจทำได้โดยชอบด้วยกฎหมาย ทำให้โจทก์เสียหาย ใช้ที่ดินปลูกสร้างห้องแถวไม่ได้ ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนห้องแถวออกไปห่างจากแนวเขตที่ดินของโจทก์อย่างน้อย 50 เซนติเมตร และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 10,000 บาทจำเลยที่ 1 ที่ 2 ให้การว่า
โจทก์ไม่ได้รับความเสียหาย และไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ 2,000 บาท ให้ยกคำขอโจทก์ที่ขอให้สั่งจำเลยรื้อถอนห้องออกไปให้ห่างจากที่ดินโจทก์อย่างน้อย 50 เซนติเมตรนั้นเสียโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การปลูกสร้างอาคารชิดที่ดินของโจทก์โดยไม่ละเว้นระยะไว้ให้ห่าง 50 เซนติเมตรตามเทศบัญญัติ ซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พ.ศ. 2479 นั้น ไม่ใช่เป็นการโต้แย้งสิทธิโจทก์ตามกฎหมายแพ่งแต่อย่างไร ถ้าหากจำเลยได้กระทำผิดกฎหมายนั้น ก็เป็นเรื่องของเทศบาลหรือทางราชการที่จะเข้าควบคุมฟ้องร้องเอาเอง โจทก์ไม่ได้เสียหายในทางแพ่งด้วยแต่อย่างใดเนื่องจากการกระทำอันนั้น จึงต้องนับว่าเป็นผู้ฟ้องไม่ได้พิพากษายืน
