คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๘ สิงหาคม ๒๔๙๙ โจทก์ได้แจ้งความต่อจำเลยซึ่งขณะนั้นเป็นนายอำเภอเมืองปัตตานีหัวหน้าพนักงานสอบสวนว่า ผู้จัดการของโจทก์ได้ยักยอกเงินของโจทก์ไป จำเลยรับคำร้องทุกข์ไว้แล้วแต่มิได้ทำการสอบสวนให้เสร็จสิ้น เมื่อจำเลยย้ายไปรับราชการที่อื่น ก็มิได้มอบหมายให้ผู้ใดทำการสอบสวนดำเนินคดีแทนจำเลย จนวันที่ ๒๕ ธันวาคม ๒๕๐๕ โจทก์จึงได้รับแจ้งจากนายอำเภอเมืองปัตตานีคนปัจจุบันว่าไม่อาจทราบผลการสอบสวนคดีนั้นได้ เพราะจำเลยมิได้มอบหมายให้ผู้ใดทำการสอบสวนเมื่อจำเลยย้ายไปรับราชการที่อื่น เป็นเหตุให้คดีนั้นขาดอายุความฟ้องร้องในทางอาญา ทำให้โจทก์เสียหายไม่สามารถฟ้องผู้จัดการเรียกเงินคืนได้ จำเลยต้องรับผิด จึงขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย ๙๕,๓๙๗.๙๔ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าจำเลยทำละเมิด ต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหาย แต่โจทก์มีส่วนผิดอยู่ด้วยที่ปล่อยปละละเลยไม่ติดต่อสอบถามผลของคดีจนคดีขาดอายุความจึงพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้ครึ่งหนึ่ง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การงดเว้นของจำเลยไม่ทำการสอบสวนไม่เป็นละเมิดพิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ผู้จัดการของโจทก์ยักยอกเงินของโจทก์ตามกฎหมายโจทก์มีสิทธิฟ้องผู้จัดการได้เองทั้งทางอาญาและทางแพ่ง คดีนี้โจทก์ปล่อยปละละเลยไม่ฟ้องร้องตามที่กฎหมายให้อำนาจไว้ จนคดีขาดอายุความ ถ้าโจทก์ได้ใช้สิทธิฟ้องร้องแล้วความเสียหายย่อมไม่เกิดขึ้น ดังนั้น ความเสียหายของโจทก์คดีนี้เกิดเพราะการกระทำของโจทก์เอง ไม่ใช่ผลโดยตรงจากการกระทำของจำเลย กรณีของจำเลยไม่เป็นละเมิด ไม่ต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
