คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า สัญญาเช่าระหว่างโจทก์จำเลยสิ้นอายุแล้ว จำเลยไม่ยอมชำระค่าเช่าตามที่ตกลงกันไว้ในสัญญา โจทก์ไม่ประสงค์จะให้จำเลยเช่าที่ดินของโจทก์อีกต่อไปได้ให้ทนายบอกกล่าวให้จำเลยออกจำเลยก็ไม่ออก ขอให้บังคับให้จำเลยออกไปจากที่ดินของโจทก์และใช้ค่าเสียหายจำเลยสู้ว่า ที่จำเลยไม่ยอมปฏิบัติตามคำบอกเลิกสัญญาของโจทก์เพราะโจทก์ไม่มีอำนาจจะบอกเลิกสัญญา เนื่องจากจำเลยมิได้เป็นผู้ผิดสัญญา โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องและไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายขอให้ยกฟ้องโจทก์จำเลยไม่ติดใจสืบพยานศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า โจทก์มีสิทธิบอกเลิกสัญญาได้เพราะสัญญาเช่ารายนี้เป็นสัญญาเช่าที่มีกำหนดเวลา และสัญญาเช่าสิ้นสุดลงตามกำหนดระยะเวลาที่เช่าแล้วจึงระงับไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 564 โดยมิพักต้องบอกกล่าวก่อน
พิพากษาให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างทั้งหมดออกไปจากที่ดินของโจทก์ และใช้ค่าเสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การเช่ารายนี้กำหนดอัตราค่าเช่าเป็นรายปีและได้กำหนดเวลาชำระค่าเช่าไว้ว่า "ผู้เช่ายอมชำระค่าเช่าให้แก่ผู้ให้เช่าปีละ 1 ครั้ง ฯลฯ" หาได้กำหนดว่าผู้เช่าจะต้องชำระค่าเช่าล่วงหน้าไม่ จึงต้องถือว่าจำเลยมีหน้าที่ชำระค่าเช่ารายปีแต่ละปีให้โจทก์ เมื่อสิ้นปีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 559 จำเลยยังมิได้ผิดสัญญาไม่ชำระค่าเช่าให้โจทก์ และคดีนี้โจทก์ตั้งประเด็นฟ้องเลิกสัญญาโดยอาศัยเหตุจำเลยผิดสัญญาไม่ชำระค่าเช่าให้โจทก์เท่านั้น หาได้ฟ้องเลิกสัญญาโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาข้ออื่นด้วยไม่ จึงไม่ชอบที่ศาลจะหยิบยกสัญญาข้ออื่นขึ้นวินิจฉัยเพราะนอกประเด็นที่โจทก์กล่าวในฟ้องพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
