คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นบุตรนายวงษ์ อ่อนจินดา ซึ่งอยู่กินด้วยกันฉันสามีภริยากับมารดาโจทก์โดยไม่ได้จดทะเบียนสมรส แต่นายวงษ์ ได้ให้ความอุปการะและการศึกษาแก่โจทก์ตลอดมา นายวงษ์เคยรับราชการกรมช่างอากาศ ได้ลาออกจากราชการตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2507และนายวงษ์ถึงแก่ความตายวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2507 มีสิทธิจะได้รับเงินบำเหน็จจากกรมช่างอากาศจำนวนหนึ่ง นายวงษ์ได้ทำพินัยกรรมยกสิทธิที่จะได้รับบำเหน็จให้แก่บุตรของจำเลย แต่พินัยกรรมเป็นโมฆะเพราะขัดต่อพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญฯ ขอให้พิพากษาว่าพินัยกรรมดังกล่าวเป็นโมฆะ และโจทก์เป็นผู้มีสิทธิในเงินบำเหน็จครึ่งหนึ่งจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่ใช่บุตรของนายวงษ์ และนายวงษ์มีอำนาจทำพินัยกรรมยกสิทธิที่จะได้รับบำเหน็จได้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า
โจทก์เป็นบุตรนายวงษ์ซึ่งนายวงษ์ได้รับรองแล้ว พินัยกรรมไม่เป็นโมฆะโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาข้อเดียวว่าพินัยกรรมเป็นโมฆะศาลฎีกาเห็นว่าคำสั่งของกรมช่างอากาศที่อนุญาตให้นายวงษ์ออกจากงานได้ตามที่ขอลาออก แม้คำสั่งอนุญาตจะลงวันที่ 20 มีนาคม2507 ก็ตาม แต่ก็อนุญาตให้ออกได้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2507 เมื่อเป็นดังนี้จึงเห็นได้ว่าสิทธิที่นายวงษ์จะได้รับบำเหน็จจากทางราชการได้มีมาตั้งแต่ก่อนนายวงษ์ถึงแก่ความตายแล้ว ฉะนั้น เมื่อนายวงษ์ตายสิทธิในการได้รับเงินบำเหน็จจึงเป็นสิทธิอย่างหนึ่งในกองมรดกของนายวงษ์ซึ่งมีอยู่ขณะถึงแก่ความตายดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1600 นั้น
นายวงษ์จึงแสดงเจตนาโดยพินัยกรรมกำหนดการเผื่อตายในทรัพย์สินของตนเองโดยให้ตกให้แก่เด็กหญิงวันทนีย์ในเมื่อตนได้ตายแล้วตามมาตรา 1646 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ได้ ส่วนพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ. 2494 มาตรา 6 วรรค 2 ย่อมหมายถึงการโอนสิทธิในบำเหน็จให้ผู้อื่นในขณะที่โอนยังมีชีวิตอยู่เท่านั้นหาได้มีความหมายห้ามเลยไปถึงการทำพินัยกรรมอันจะมีผลในเมื่อผู้นั้นได้ถึงแก่ความตายแล้วไม่พิพากษายืน
