คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เดิมนายจินต์สามีโจทก์เป็นผู้มีสิทธิครอบครองที่ดินหนึ่งแปลงเนื้อที่ ๑ งาน ๖๒ ตารางวา เมื่อวันที่ ๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๖ นายจินต์นำช่างแผนที่ทำการรังวัดเพื่อออกโฉนดเจ้าพนักงานกันเขตทางตะวันตกเป็นทางสาธารณะส่วนหนึ่ง คงเหลือที่ดินที่จะออกโฉนด ๙๘ เศษแปดส่วนสิบตารางวา ตามใบไต่สวนเลขที่ ๑๓๖ จำเลยคัดค้านว่าที่ดินแปลงนี้เป็นของจำเลย โดยนายจินต์ขายให้พร้อมกับที่ดินโฉนดที่ ๑๒๒๐๖ นายจินต์จึงฟ้องจำเลยตามสำนวนคดีแพ่งดำศาลจังหวัดราชบุรี ๖๙/๒๕๐๗
ระหว่างพิจารณานายจินต์ป่วยจึงถอนฟ้องวันที่ ๒๐ กันยายน ๒๕๐๙ นายจินต์ถึงแก่กรรม โจทก์ครอบครองที่ดินแปลงนี้ต่อมา ขอให้ศาลพิพากษาว่าที่ดินตามใบไต่สวนเลขที่ ๑๓๖ ซึ่งจะออกเป็นโฉนด ๑๕๘๘๔ เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์
จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นที่งอกริมตลิ่งของโฉนดเลขที่ ๑๒๒๐๖ ซึ่งนายจินต์สามีโจทก์ขายให้พร้อมกับที่ดินโฉนด ๑๒๒๐๖ เดิมเป็นผืนเดียวกันแต่ริมแม่น้ำมีทางเดินเล็ก ๆ ผ่านตลอดทุกแปลง ต่อมาทางเทศบาลขอขยายทางเดินให้กว้างออก ได้กลายสภาพเป็นทางใช้ประจำ เมื่อซื้อที่ดินดังกล่าวแล้ว จำเลยฝ่ายเดียวครอบครองที่พิพาทมาโดยสงบเปิดเผยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันมาเกินกว่า ๑๐ ปี ได้กรรมสิทธิ์แล้ว เมื่อนายจินต์ถอนฟ้องคดีที่ฟ้องจำเลย เจ้าพนักงานที่ดินได้ออกโฉนดแก่จำเลยเมื่อวันที่ ๒๓ มีนาคม ๒๕๐๘ โฉนดเลขที่ ๑๕๘๘๔ โจทก์มาฟ้องเรียกสิทธิครอบครองอีกเป็นการไม่ชอบ ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ฟ้องซ้ำ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า นายจินต์สามีโจทก์ขายที่ดินโฉนดเลขที่ ๑๒๒๐๖ พร้อมกับที่พิพาทให้จำเลยตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๙๙ แล้ว นายจินต์ไม่ได้ครอบครองที่พิพาทอีกเลย ไม่จำต้องวินิจฉัยข้อตัดฟ้องของจำเลยให้ยกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาว่า ตามฟ้องโจทก์กล่าวว่าที่พิพาทเป็นที่ดินมือเปล่าเมื่อปรากฏว่าสามีโจทก์เคยไปขอให้เจ้าพนักงานที่ดินออกโฉนดที่พิพาทเมื่อวันที่ ๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๖ จำเลยคัดค้านว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยโดยสามีโจทก์ขายให้และครอบครองตลอดมาแสดงว่าจำเลยแย่งการครอบครองที่พิพาทจากสามีโจทก์แล้ว โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๐ กันยายน ๒๕๑๐ ถือได้ว่าเป็นการฟ้องเพื่อเอาคืนซึ่งการครอบครองเกินกว่าหนึ่งปีโจทก์เสียสิทธิที่จะเอาคืนซึ่งการครอบครองไปเด็ดขาดแล้วตั้งแต่ก่อนฟ้อง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนในผลที่ศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง
