คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกได้ร่วมกันรื้อถอนทำลายรั้วลวดหนามร่วมกันขุดคันดิน ร่วมกันถอนทำลายต้นกก ของนางไน้ผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 358, 83จำเลยให้การว่า ได้ถอนรั้วและต้นกกของผู้เสียหายจริง แต่มิได้ทำให้เสียหาย ผู้เสียหายจงใจปักรั้วและปลูกต้นกกรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของจำเลยที่ 1 เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่จัดการอย่างใด จำเลยที่ 1 จึงต้องรื้อเองศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยมีเจตนาเพียงแต่จะไม่ให้ทรัพย์ของผู้เสียหายมาอยู่ในที่ดินซึ่งจำเลยเข้าใจว่าเป็นของจำเลยที่ 1 และเพื่อมิให้ผู้เสียหายครอบครองที่ดินส่วนนี้เท่านั้น หามีเจตนาจะทำให้ทรัพย์ของผู้เสียหายเสียหายทำลายเสื่อมค่าหรือไร้ประโยชน์ไม่
พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยเป็นการทำให้เสียหายทำลาย และทำให้ทรัพย์ดังกล่าวไร้ประโยชน์ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 358, 83 ให้ปรับคนละ 50 บาท ถ้าจำเลยไม่เสียค่าปรับให้จัดการตามมาตรา 29, 34จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยโดยฟังข้อเท็จจริงว่า นางไน้ผู้เสียหายและจำเลยมีที่ดินติดต่อกัน ที่พิพาทคือที่ดินที่อยู่ในระหว่างที่สองแปลงนี้ ทั้งสองฝ่ายต่างโต้เถียงกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทในชั้นนี้ไม่สามารถชี้ชัดลงไปว่าที่พิพาทเป็นของผู้เสียหายหรือจำเลยที่ 1 แต่จำเลยที่ 1 รับว่าเสารั้วและลวดหนามเป็นของผู้เสียหายปักไว้ตามแนวเขตที่ผู้เสียหายเห็นว่าเป็นของตนและผู้เสียหายปลูกต้นกกไว้ในที่พิพาท
จำเลยร่วมกันถอนเสารั้ว และรื้อลวดหนามขุดทำลายโคกปลูกต้นมะพร้าวที่ผู้เสียหายทำไว้ ทั้งได้ถอนต้นกกในที่พิพาทออกหมด การกระทำของจำเลยเป็นการทำให้เสียทรัพย์ ทำลาย ทำให้เสื่อมค่าหรือทำให้ไร้ประโยชน์ซึ่งทรัพย์ของผู้อื่น จำเลยจึงมีความผิดตามมาตรา 358 แห่งประมวลกฎหมายอาญา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยมีสิทธิกระทำได้ตามมาตรา 1336, 1337 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ นั้น เห็นว่า สถานการณ์ในคดีนี้ไม่ร้ายแรง ก่อให้เกิดความเดือดร้อนแก่จำเลย ถึงขนาดจำเลยจะใช้สิทธิตามบทกฎหมายดังกล่าวได้ โดยเฉพาะการที่จำเลยเข้าใช้อำนาจโดยพลการถอนต้นพืชพันธุ์ไม้ที่อีกฝ่ายหนึ่งปลูกไว้ในที่ดินซึ่งแย่งกรรมสิทธิ์กันอยู่นั้น ย่อมแสดงว่า จำเลยมีเจตนาทำให้เสียทรัพย์ คำพิพากษาฎีกาจำเลยอ้างมา ข้อเท็จจริงหาตรงกับคดีนี้ไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
