คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้ จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยเคยเซ็นชื่อในแบบฟอร์มสัญญากู้ แล้วโจทก์ไปกรอกเอาเองผิดเจตนาของจำเลย และสัญญานี้ไม่ได้ปิดและขีดฆ่าอากรแสตมป์ ศาลชั้นต้นยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ให้จำเลยใช้เงินตามฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยในประเด็นข้อกฎหมายว่า เมื่อโจทก์ยื่นฟ้อง โจทก์ได้คัดสำเนาสัญญากู้ส่งศาลและส่งให้จำเลยแล้ว ส่วนต้นสัญญาได้ส่งในวันสืบพะยานโจทก์ ฝ่ายจำเลยคัดค้านว่าโจทก์ไม่ได้ยื่นต่อศาลก่อนวันสืบพะยานไม่น้อยกว่า ๓ วัน ศาลชั้นต้นสั่งรับต้นสัญญาจำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ ในชั้นอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ประเด็นในข้อนี้จำเลยมิได้อุทธรณ์ ประเด็นข้อนี้ยุตติ
ศาลฎีกาเห็นว่าประเด็นข้อนี้จำเลยฎีกาได้ตาม ป.ม.วิธีพิจารณาความแพ่ง ม.๒๒๖ข้อ ๒ เพราะจำเลยอุทธรณ์ไว้แล้ว หากศาลสั่งไม่รับส่วนชั้นอุทธรณ์ จำเลยมิได้อุทธรณ์ก็เพราะศาลพิพากษาให้จำเลยชนะคดี แต่ปัญหาข้อนี้ศาลชั้นต้นสั่งชอบแล้ว เพราะโจทก์ได้ส่งสำเนาต่อศาลและส่งสำเนาให้จำเลยพร้อมกับฟ้องแล้ว นับว่าปฏิบัติถูกต้องชอบด้วยมาตรา ๙๐ ส่วนข้อเท็จจริงนั้นเห็นว่า จำเลยกู้และรับเงินและได้ขีดฆ่าอากรสแตมป์แล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
