คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขับไล่ออกจากห้องเลขที่ ๗๖๗ จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์ไปฝ่ายเดียวแล้วพิพากษาขับไล่ ต่อมาจำเลยยื่นคำร้องว่า เดิมจำเลยรับราชการประจำอยู่กระทรวงการต่างประเทศ ในปี ๒๕๑๓ ทางราชการได้มีคำสั่งให้ย้ายออกไปรับราชการประจำอยู่ ณ สถานเอกอัครราชทูตประเทศสาธารณรัฐเกาหลี นครเซอูลส่วนครอบครัวจำเลยคงอาศัยอยู่ ณ ห้องพิพาท ที่โจทก์ฟ้องระบุว่าจำเลยอยู่ณ ห้องพิพาทจึงไม่ถูกต้องตรงกับภูมิลำเนาหรือสำนักทำการงานอันแท้จริงของจำเลย และโจทก์ได้ขอให้เจ้าพนักงานนำหมายเรียกและสำเนาฟ้องส่งแก่จำเลยณ สถานที่ดังกล่าว จึงเป็นการมิชอบด้วยวิธีการยื่นและส่งคำคู่ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า
จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จึงมิชอบด้วยกฎหมาย เพราะจำเลยมิได้รับทราบคำฟ้องและวันนัดพิจารณา คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่อาศัยเหตุดังกล่าวจึงไม่ถูกต้อง ขอให้มีการพิจารณาคดีนี้ใหม่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๐๗ ศาลชั้นต้นสั่งว่า คำร้องของจำเลยมิได้กล่าวโดยละเอียดชัดแจ้งซึ่งข้อคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาล จึงให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำร้องของจำเลยกล่าวว่า จำเลยมิได้ยื่นคำให้การแก้คดีและมิได้มาศาลเนื่องจากจำเลยไม่เคยรับทราบคำฟ้องและวันนัดพิจารณาเพราะจำเลยมิได้มีภูมิลำเนาหรือสำนักทำการงานอยู่ ณ ห้องพิพาทแล้ว โดยได้ย้ายไปรับราชการ ณ ต่างประเทศเป็นเพียงการกล่าวถึงเหตุที่จำเลยได้ขาดนัดแต่ประการเดียว จำเลยมิได้กล่าวโดยละเอียดชัดแจ้งซึ่งข้อคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาลชั้นต้นว่าไม่ถูกต้องอย่างไร หากมีการพิจารณาคดีใหม่ จำเลยอาจชนะคดีได้อย่างไรบ้าง แม้จำเลยจะอ้างว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นไม่ถูกต้องมาด้วย ก็เป็นการอ้างมาลอย ๆ หาได้คัดค้านในเนื้อหาแห่งคำตัดสินชี้ขาดของศาลชั้นต้นไม่ ถือไม่ได้ว่าเป็นข้อคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๐๘ วรรคท้าย ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
