คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่านายแท่งพี่ชายโจทก์ได้ทำพินัยกรรมยกที่นา ๒ แปลง ที่ดินที่อาศัย ๑ แปลง เรือน ๒ หลังให้โจทก์ จำเลยทั้งหมดได้บุกรุกที่พิพาทเพื่อจะเอาเป็นของตน จึงขอให้พิพากษาว่าทรัพย์พิพาทเป็นของโจทก์ ให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่พิพาท จำเลยต่อสู้ว่า ทรัพย์พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๒ คดีโจทก์ขาดอายุความ และฟ้องของโจทก์เกี่ยวกับพินัยกรรมเคลือบคลุม ไม่ได้บรรยายว่าทำเมื่อใด ทั้งมิได้คัดสำเนาพินัยกรรมมากับฟ้อง ทำให้จำเลยหลงข้อต่อสู้ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ฟ้องไม่เคลือบคลุม คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ นายแท่งได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์พิพาทให้โจทก์ จึงให้ขับไล่จำเลยและบริวาร มิให้เกี่ยวข้องกับทรัพย์พิพาท
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า นายแท่งได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์พิพาทให้โจทก์จริงและเห็นว่าฟ้องของโจทก์เกี่ยวกับพินัยกรรมไม่เคลือบคลุม เพราะฟ้องคดีแพ่งไม่เหมือนคดีอาญารายละเอียดเกี่ยวกับเวลาและสถานที่ซึ่งเกิดการกระทำที่ต้องกล่าวในฟ้องคดีอาญาไม่ใช่ข้อสารสำคัญที่จะต้องกล่าวในคำฟ้องคดีแพ่ง โจทก์บรรยายฟ้องว่านายแท่งได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์ให้โจทก์ โจทก์มีสิทธิตามพินัยกรรมของนายแท่งเป็นการเพียงพอที่จำเลยจะเข้าใจข้อหาต่อสู้คดีได้พอสมควรแล้ว ส่วนพินัยกรรมทำวันเดือนปีใดเป็นรายละเอียดที่อาจนำสืบกันได้ในชั้นพิจารณา
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.
