คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยผิดสัญญา จึงบอกเลิกสัญญา ขอเงินมัดจำคืน จำเลยไม่คืนให้ จึงขอให้ศาลบังคับ จำเลยต่อสู้ว่า ไม่ผิดสัญญา โจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญาเอง ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์แล้ว นัดสืบพยานจำเลย แต่จำเลยไม่มาตามกำหนดนัด ศาลชั้นต้นจึงสั่งไม่อนุญาตให้จำเลย สืบพยาน แล้วพิพากษาให้จำเลยคืนเงินมัดจำให้โจทก์.
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์,
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาคงฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยผิดสัญญาจริง. ส่วนข้อที่จำเลยขอให้+ให้ไต่สวนคำร้องขอสืบพยานของจำเลยนั้น ได้พิจารณาแล้วเห็นว่า แม้จะรับฟังเป็นความจริง ตามคำร้องของจำเลยว่า เหตุที่จำเลยขาดนัดพิจารณาเป็นเพราะทนายจำเลยจดวันนัดผิดไปก็ดี ก็เห็นว่าเป็นความผิด ของฝ่ายจำเลยเอง ทั้งจำเลยก็มิได้จัดการขอหมายเรียกพยานอย่างไรไม่
ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลไม่จำเป็นจะต้องไต่สวน ว่าเป็นความจริง ตามคำร้องหรือไม่ เพราะในคำร้องนั้นเองเพียงพอที่ศาลจะสั่งได้ โดยไม่ต้องไต่สวนก่อน
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
