คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค ศาลอาญาสั่งนัดไต่สวนมูลฟ้อง ให้ส่งหมายนัดและสำเนาฟ้องให้จำเลย ได้มีการขอเลื่อนการไต่สวนหลายครั้ง ครั้งสุดท้ายศาลเลื่อนไปในวันที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๐๘ แต่ก็มิได้มีการไต่สวนมูลฟ้องอีก โดยโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องในวันนัดนั้น
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า พฤติการณ์ของโจทก์ถือได้ว่าโจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลกำหนด และโจทก์ทราบคำสั่งในวันร้องขอเลื่อน กรณีต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๔ (๒) ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๕ ให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่โจทก์อ้างว่าโจทก์ไม่ได้ละเลยเพิกเฉยในการดำเนินคดีทนายโจทก์ก็เจ็บป่วยจริง ระยะเวลาปิดหมายก็มีไม่พอนั้น ฟังไม่ขึ้น เพราะการที่ศาลชั้นต้นสั่งเลื่อนการไต่สวนจากวันที่ ๒๘ ตุลาคม ๒๕๐๘ โดยให้นัดไต่สวนใหม่ในวันที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๐๘ อันให้เวลาโจทก์ถึง ๔๖ วัน และศาลก็ให้แจ้งวันนัดให้จำเลยทราบ ถ้าส่งหมายนัดไม่ได้ก็ให้ปิดหมาย ซึ่งถ้าโจทก์จะยื่นคำร้องขอแก้ไขฟ้องก็น่าจะกระทำได้ก่อนถึงวันนัด ไม่ใช่รอให้ถึงวันนัดโดยไม่ปฏิบัติตามคำสั่งแล้วมายื่นคำร้องขอแก้ไขฟ้องเอาในวันนัด เพื่ออาศัยเป็นเหตุที่จะเลื่อนคดีต่อไปอีก เช่นนี้ ย่อมไม่ชอบ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
