คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่า ค.จำเลยได้รับอนุญาตให้ เล่นไพ่ผ่องไทย ตามข้อความที่หลังใบอนุญาตข้อ ๔ ซึ่งเจ้สพนักงานออกให้นั้น มีว่าให้เล่นได้ไม่เกิน ๖ คน ปรากฏว่าจำเลยเล่นด้วยกันรวม ๗ คน โจทก์เห็นว่าเป็นการขัดต่อใบอนุญาตจึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย พ.ร.บ.การพนัน ศาลเดิมเห็นว่า ค.จำเลยได้ทราบจำนวนบุคคลที่กำหนดให้เล่นแล้วต้องมีผิดตาม ม.๙ แห่ง พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ. ๒๔๗๓ ให้ปรับ ๘ บาท ส่วนจำเลยอื่นไม่ปรากฏว่าทราบข้อจำกัดจึงลงโทษไม่ได้พิพากษาให้ปล่อยตัวไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตาม พ.ร.บ.การพนัน ม.๗ บัญญัติไว้ชัดว่าใบอนุญาตทุกฉบับต้องระบุข้อความไว้บางประการ แลตามความในข้อ ๓ เจ้าพนักงานจะระบุผู้เข้าเล่นหรือไม่ก็ได้ กับตามกฎกระทรวงมหาดไทยข้อ ๑ ให้นายอำเภอประจำท้องถิ่นเป็นผู้ออกใบอนุญาต เรื่องนี้นายอำเภอเจ้าของท้องที่เป็นผู้ออกใบอนุญาต และระบุจำนวนคนเล่นไว้ที่หลังใบอนุญาตจึงได้ชื่อว่าเป็นใบอนุญาตที่ออกโดยขอบด้วยกฎหมาย ส่วนข้อที่ว่าผู้ที่เล่นจะต้องทราบข้อกำหนดจำนวนคนเล่นในใบอนุญาตหรือไม่นั้นเห็นว่า ผู้ที่เล่นย่อมมีอำนาจจะเล่นได้เพียงเท่าที่เจ้าพนักงานระบุไว้ในใบอนุญาตเท่านั้น แลเป็นหน้าที่ของจำเลยที่จะต้องทราบถึงจำนวนบุคคลที่ระบุไว้ในใบอนุญาตให้เล่นได้ตามมาตรา ๗ ข้อ ๓ หรือไม่ เมื่อจำเลยเล่นเกินจำนวนคนที่ระบุไว้ต้องฟังว่าได้เข้าเล่นโดยขัดต่อใบอนุญาต
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ปรับจำเลยอีก ๖ คนคนละ ๑๖ บาท
