คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยยืมสร้อยคอและสร้อยข้อมือทองคำราคา 5,000 บาท ไปจากโจทก์ กำหนดส่งคืนภายใน 20 เดือน หากส่งคืนให้ไม่ได้ สัญญาจะใช้เงิน 5,000 บาท ให้แก่โจทก์ ครั้นครบกำหนดส่งคืน จำเลยไม่คืนทรัพย์ที่ยืม ทวงถามแล้ว จำเลยก็เพิกเฉย จึงขอให้จำเลยคืนสร้อยคอและสร้อยข้อมือ หรือใช้เงิน 5,000 บาท และใช้เงินค่าดอกเบี้ยคิดตั้งแต่วันผิดนัดถึงวันฟ้องเป็นเงิน 560 บาท พร้อมทั้งค่าดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในต้นเงิน 5,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะคืนสร้อยหรือชำระเงินแก่โจทก์เสร็จจำเลยให้การว่าได้ยืมสร้อยคอและสร้อยข้อมือตามฟ้องไปจากโจทก์จริง แต่จำเลยได้ชำระราคาทรัพย์ที่ยืมให้โจทก์หมดสิ้นแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นเชื่อว่าจำเลยชำระราคาทรัพย์ที่ยืมให้โจทก์เพียง 2,350 บาทจำเลยคงเป็นหนี้โจทก์อีก 2,650 บาท
พิพากษาให้จำเลยใช้เงินจำนวน 2,650 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่จำเลยผิดนัดจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง จึงไม่รับฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงและรับฎีกาจำเลยในประเด็นการรับฟังพยานซึ่งศาลชั้นต้นเห็นว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยคืนสร้อยราคา 5,000บาท ที่ยืมไปหรือให้ใช้ราคาพร้อมทั้งดอกเบี้ยนับจากวันผิดนัดถึงวันฟ้องอีก650 บาท จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์เกินกว่า 5,000 บาท หาต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ ส่วนที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาจำเลยว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมายในประเด็นการรับฟังพยานนั้น ความจริงจำเลยฎีกาว่าพยานหลักฐานจำเลยควรฟังได้ว่า
จำเลยชำระหนี้ให้โจทก์เสร็จสิ้นแล้วเป็นการเถียงว่า ควรรับฟังคำพยานอย่างไร เป็นการโต้เถียงในปัญหาข้อเท็จจริงเมื่อฎีกาจำเลยไม่ต้องห้าม และศาลชั้นต้นก็สั่งรับฎีกามาแล้ว แม้จะใช้คำว่าสั่งรับในปัญหาข้อกฎหมาย ก็หาได้ผูกมัดศาลฎีกาให้จำต้องถือตามไปด้วยไม่ แล้วศาลฎีกาได้วินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริงว่าจำเลยชำระราคาทรัพย์ที่ยืมให้โจทก์แล้วรวมเป็นเงิน 2,650 บาท คงค้างชำระอยู่อีก 2,350บาท
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์จำนวน 2,350 บาท
