คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่า เนื่องจากจำเลยไม่ชำระค่าเช่า ๘ เดือนเป็นเงิน ๑๖๐ บาท และจำเลยไม่สงวนทรัพย์สิน
จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มาเก็บค่าเช่าเอง ห้องรายนี้ได้ทรุดโทรมไปตามธรรมดา เพราะสร้างมากว่า ๒๐ ปีแล้ว จำเลยได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยไม่สงวนทรัพย์สินที่เช่าเสมอกับวิญญูชนจะพึงสงวนทรัพย์สินของตน พิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวาร
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์มีพะยานนำสืบไม่สมฟ้อง จำเลยยังคงได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา,
ศาลฎีกาเห็นว่า ห้องรายพิพาทเป็นห้องเก่าแก่ ความชำรุดทรุดโทรมที่ศาลไปตรวจเห็นเป็นไปตามสภาพธรรมดา
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
