คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างจำเลยที่ 2 เมื่อวันที่8 พฤษภาคม 2507 จำเลยที่ 2 ใช้จำเลยที่ 1 ให้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปในกิจธุระของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 1 ได้ทำการโดยประมาท เป็นเหตุให้รถยนต์ที่ขับชนรถจักรยานยนต์ที่โจทก์ขับมาจึงเรียกค่าเสียหายจากจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองปฏิเสธความรับผิดเฉพาะจำเลยที่ 2 ให้การว่าเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2507 จำเลยมิได้ใช้จำเลยที่ 1 เกี่ยวกับธุรกิจ และมิได้ยินยอมให้จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ของจำเลย จำเลยที่ 1 นำรถไปเองโดยพลการต่อมาโจทก์ขอแก้ฟ้องเป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2507ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวใช้ค่าเสียหายและให้ยกฟ้องคดีสำหรับจำเลยที่ 2โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่าไม่ควรรับฟังพยานจำเลยนั้นปรากฏว่า เมื่อโจทก์ขอแก้วันที่ในฟ้องแล้ว แม้จำเลยมิได้ขอแก้คำให้การให้ตรงตามคำร้องขอแก้ฟ้องของโจทก์ก็ตาม แต่จำเลยก็ต่อสู้ไว้แล้วว่ามิได้ใช้หรือยินยอมให้จำเลยที่ 1 เอารถไป และเหตุการณ์ที่รถชนรถโจทก์นี้ก็มีครั้งเดียว คือ วันที่ 18 พฤษภาคม 2507 เท่านั้น จำเลยจึงนำสืบตามข้อต่อสู้ของตนถึงวันที่จำเลยที่ 1 เอารถของตนไปโดนกับรถของโจทก์ได้ไม่ขัดกับคำให้การเมื่อศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
