คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ทั้งสี่เป็นเจ้าของที่ดินมีโฉนดซึ่งเป็นสามยทรัพย์จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของที่ดินมีโฉนด 3 แปลง และจำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของที่ดินมีโฉนด 1 แปลงซึ่งเป็นภารยทรัพย์เกี่ยวกับทางเดินพิพาทที่โจทก์ใช้เดินมากว่า 30 ปีแล้ว ต่อมาจำเลยที่ 1 ปิดกั้นทางเดินภาระจำยอมนั้น ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยเปิดทางภาระจำยอมที่ปิดกั้น และให้จำเลยทั้งสองไปจดทะเบียนสิทธิภาระจำยอมให้โจทก์
จำเลยทั้งสองให้การว่าที่ดินของจำเลยทั้งสองมิได้ตกอยู่ในภาระจำยอมที่ดินของโจทก์และจำเลยต่างติดลำเหมืองสาธารณะซึ่งมีคันดินกว้างข้างละ 4 เมตรเป็นทางสัญจรสาธารณะไปสู่ถนนสายเชียงใหม่ - ลำพูน ได้ ที่ดินที่ใช้เดินไปสู่ถนนสายเชียงใหม่ - ลำพูน เป็นของผู้อื่นมิใช่ของจำเลยทั้งสอง ก่อนสืบพยานโจทก์ จำเลยทั้งสองได้ขายที่พิพาทให้นายสมชัยสถิรวัฒนา โจทก์จึงขอให้เรียกเข้ามาเป็นจำเลยร่วม ศาลอนุญาตโดยให้เรียกเป็นจำเลยที่ 3 ซึ่งจำเลยที่ 3 ได้ให้การทำนองเดียวกับจำเลยทั้งสอง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 3 ร่วมกันเปิดทางเดินพิพาท ให้จำเลยที่ 3 ไปจดทะเบียนสิทธิภาระจำยอมให้แก่โจทก์ ส่วนจำเลยที่ 2 ให้ยกฟ้อง จำเลยที่ 1 และที่ 3 อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ 1 และที่ 3 ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ได้ใช้ทางพิพาทเป็นทางเดินไปสู่ถนนสายลำพูน - เชียงใหม่โดยสงบเปิดเผยมาเป็นเวลากว่า 10 ปีแล้ว จึงได้สิทธิภาระจำยอมโดยอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1401 ประกอบด้วยมาตรา 1382 ที่จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์สามารถใช้คันลำเหมืองไปสู่ทางสาธารณะได้นั้น เห็นว่า ไม่ได้ทำให้สิทธิของโจทก์ในการใช้ทางพิพาทซึ่งได้มาโดยอายุความเสียไป และที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า ไม่ได้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินอันมีทางพิพาท เพราะได้โอนขายให้แก่จำเลยที่ 3 ไปแล้วนั้น เห็นว่า จำเลยที่ 1 เป็นผู้ปิดทางพิพาทอันเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ก่อนที่จะโอนขายให้แก่จำเลยที่ 3 โจทก์จึงชอบที่จะฟ้องให้จำเลยที่ 1 เปิดทางพิพาทได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
