คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขู่เข็ญและโฆษณาดูหมิ่นนายถวิลว่า "โคตรพ่อโคตรแม่มึง บักถวิล มึงไม่สำนึกว่ามึงจะตายโหง กูมีปืนอยู่ ๒ กระบอก กูจะเอามันเบิ่ง (กูจะยิงมัน)" เป็นเหตุให้นายถวิลเกิดกลัวความหรือตกใจจะถูกจำเลยฆ่าขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๙๒, ๓๙๓ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นเชื่อคำพยานโจทก์และเห็นนายถวิลเกิดความกลัวจริง พิพากษาว่าจำเลยผิดประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๘๒,๓๙๒ และให้ลงโทษตามมาตรา ๓๙๒ ซึ่งเป็นบทหนัก
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าจำเลยมิได้ขู่เข็ญนายถวิลๆ มาแอบฟังได้ยินเอง พิพากษาแก้ว่าจำเลยผิดประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๙๓ บทเดียว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๙๒ บัญญัติว่า "ผู้ใดทำให้ผู้อื่นเกิดความกลัวหรือความตกใจโดยการขู่เข็ญ ต้องระวางโทษ ฯลฯ" ความสำคัญจึงอยู่ที่การขู่เข็ญ เรื่องนี้ได้ความว่า จำเลยโกรธผู้เสียหายที่มาทวงเงิน ขณะนั้นจำเลยเมาสุราจึงเดินด่าผู้เสียหายอยู่บนเรือน พฤติการณ์แสดงว่าจำเลยบ่นด่าคนเดียวเพื่อระบายอารมณ์ที่ไม่พอใจ ไม่มีลักษณะที่น่ากลัวหรือตกใจว่าจำเลยจะยิงผู้เสียหายจริงจังดังที่พูด ฉะนั้น คำพูดของจำเลยจึงไม่เป็นการขู่เข็ญ ไม่ผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๙๒
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
