คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1109/2510

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องต่อศาลจังหวัดขอให้จำเลยใช้เงินตามเช็คกับดอกเบี้ย214,708.18 บาท

จำเลยให้การปฏิเสธ วันที่ 15 สิงหาคม 2509 ก่อนศาลพิพากษาคดีนี้ โจทก์ขอให้ศาลอายัดที่ดินโฉนดที่ 1485 มีชื่อจำเลยถือกรรมสิทธิ์

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2509ให้อายัด วันที่ 7 กันยายน 2509 ผู้ร้องร้องต่อศาลชั้นต้นว่าที่ดินโฉนดที่ 1485 นี้ จำเลยหลอกลวงให้ผู้ร้องโอนให้จำเลยไปตั้งแต่ พ.ศ. 2508 มิได้ชำระราคาตามกำหนด ผู้ร้องขออายัดที่ดิน และฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัด ต่อมาได้ประนีประนอมยอมความกันให้จำเลยชำระเงินแก่ผู้ร้องภายในวันที่ 31 สิงหาคม 2509 ถ้าไม่ชำระจำเลยยอมโอนโฉนดคืนแก่ผู้ร้อง จำเลยไม่ชำระเงินตามยอม ผู้ร้องจึงขอให้ถอนการอายัด ให้จำเลยโอนที่ดินให้ผู้ร้องศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์วันที่ 8 ธันวาคม 2509 ก่อนศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีที่ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาคดีที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ คดีถึงที่สุดโดยไม่มีอุทธรณ์ฎีกาหลังจากศาลชั้นต้นพิพากษาคดีของโจทก์จำเลยแล้ว

ศาลอุทธรณ์จึงพิพากษาคดีที่ผู้ร้องอุทธรณ์โดยพิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ปรากฏว่าโจทก์ขออายัดและศาลชั้นต้นมีคำสั่งอายัดที่ดินโฉนดที่ 1485 ในคดีนี้ และมีคำสั่งยกคำร้องของผู้ร้องตั้งแต่ก่อนศาลชั้นต้นพิพากษาคดีที่โจทก์ฟ้องจำเลยให้ชำระหนี้ระหว่างผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งให้ยกคำร้องขอให้ถอนการอายัด ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์ตามฟ้อง ให้บังคับคดีภายใน 1 เดือน โจทก์ขอให้ศาลส่งคำบังคับให้จำเลย จำเลยได้ทราบคำบังคับเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2510 ต่อมาศาลอุทธรณ์จึงพิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้น ปรากฏว่าเมื่อศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาในคดีที่โจทก์ขอให้ศาลอายัดทรัพย์ คือ ยึดที่ดินก่อนพิพากษาและส่งคำบังคับให้จำเลยดังกล่าวแล้ว

จนบัดนี้โจทก์ก็หาได้ขอหมายบังคับคดีแต่ประการใดไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 260 เมื่อโจทก์ไม่ขอหมายบังคับคดีภายในกำหนด 15 วัน นับตั้งแต่วันสิ้นระยะเวลาที่กำหนดไว้ในคำบังคับ ซึ่งในคดีนี้คือ 15 วัน จากวันที่ 15 มีนาคม 2510 คำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้อายัดที่ดินย่อมเป็นอันยกเลิกไป ข้อพิจารณาในชั้นฎีกาจึงหมดไป ไม่มีข้อที่ศาลฎีกาจะต้องวินิจฉัยฎีกาของผู้ร้องต่อไปจึง