คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองซึ่งเป็นสามีภริยากัน ได้ร่วมกันซื้อที่ดินพร้อมด้วยสิ่งปลูกสร้างของโจทก์ เมื่อวันที่ ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๐๗ ราคา ๑๖๐,๐๐๐ บาท ชำระให้แล้ว ๑๑๕,๐๐๐ บาท ส่วนที่ยังค้างอีก ๔๕,๐๐๐ บาท จำเลยขอชำระให้ภายหลังโดยทำหนังสือให้โจทก์ไว้เป็นหลักฐาน ต่อมาจำเลยชำระเงินที่ค้างให้โจทก์อีก ๑๐,๐๐๐ บาท คงค้าง ๓๕,๐๐๐ บาท โจทก์ให้ทนายทวงถาม จำเลยขอผ่อนชำระให้เดือนละ ๒,๐๐๐ บาท โจทก์ไม่ตกลง ต่อมาจำเลยมีหนังสือขอผ่อนชำระเดือนละ ๒,๕๐๐ บาท แต่โจทก์ไม่ยอม ขอให้บังคับให้จำเลยทั้งสองชำระเงิน ๓๕,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่า ส่วนที่ค้าง ๔๕,๐๐๐ บาท ได้ทำหลักฐานให้โจทก์ยึดถือไว้โดยไม่ได้กำหนดว่าจำเลยจะชำระให้โจทก์เมื่อใด เท่าใด จำเลยได้ผ่อนชำระเงินที่ค้างให้แก่โจทก์เป็นรายเดือนรวม ๔ เดือน เป็นเงิน ๑๐,๐๐๐ บาท ที่ยังค้างอีก ๓๕,๐๐๐ บาท จำเลยเสนอขอชำระให้โจทก์เดือนละ ๒,๕๐๐ บาท จนกว่าจะหมด โจทก์ไม่ว่ากระไร ศาลแพ่งสั่งงดสืบพยานแล้วฟังว่าจำเลยค้างชำระราคาที่ดินแก่โจทก์อยู่ ๓๕,๐๐๐ บาท ไม่ปรากฏว่าโจทก์ตกลงให้จำเลยผ่อนชำระราคา พิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้เงิน ๓๕,๐๐๐ บาท แก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ย
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ส่วนที่ค้างอยู่ ๔๕,๐๐๐ บาท จะชำระให้ แต่ระยะชำระกันเมื่อใดนั้น ไม่ได้กำหนดกันไว้ ตามหนังสือที่จำเลยทำให้โจทก์ไว้เห็นได้ว่า เงินค่าซื้อที่ดินที่ยังค้างอยู่ ๔๕,๐๐๐ บาท ไม่มีการกำหนดเวลาชำระหนี้ไว้แต่อย่างใด ดังนั้น เมื่อโจทก์บอกกล่าวทวงถามแล้ว จำเลยก็มีหน้าที่ต้องชำระหนี้นั้น ที่จำเลยอ้างว่าขอเสนอผ่อนชำระแก่โจทก์เดือนละ ๒,๕๐๐ บาท โจทก์ไม่ได้สนองตกลงตามข้อเสนอนั้นประการใด สัญญาผ่อนชำระหนี้จึงย่อมไม่เกิดขึ้น เพราะจำเลยก็ให้การว่าคำเสนอของจำเลยนี้โจทก์ไม่ตอบว่ากระไร กลับมอบให้ทนายบอกกล่าวเรียกร้องให้ชำระหนี้ที่ค้างทั้งหมด ฉะนั้น แม้จะดำเนินการพิจารณาต่อไปและได้ความตามคำให้การจำเลย ก็ไม่ทำให้ข้อวินิจฉัยของศาลเปลี่ยนแปลงไปเป็นประการอื่น ที่ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานและศาลอุทธรณ์พิพากษาเห็นพ้องด้วย ชอบแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิที่จะผ่อนชำระหนี้ให้แก่โจทก์เดือนละ ๒,๕๐๐ บาท
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
