คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2535 เวลากลางวันจำเลยได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายกระทงต่างกรรมกัน กล่าวคือ จำเลยมีกัญชาอันเป็นยาเสพติดให้โทษในประเภท 5 จำนวน 18 ห่อ น้ำหนัก400 กรัม ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยได้จำหน่ายกัญชาจำนวน 5 ห่อ น้ำหนักไม่ปรากฏชัด อันเป็นส่วนหนึ่งของกัญชาดังกล่าวให้แก่สายลับของเจ้าพนักงาน ที่ล่อซื้อเป็นเงิน50 บาท เหตุเกิดที่ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูลเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยกัญชาที่จำเลยมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายและจำหน่ายกับเงินล่อซื้อจำนวน 50 บาท เป็นของกลางขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 4, 7, 26, 75, 76, 102 พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ(ฉบับที่ 2)
พ.ศ. 2528 มาตรา 4, 8, 9 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2526มาตรา 4 ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2522) เรื่องระบุชื่อและประเภทยาเสพติดให้โทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 ลงวันที่ 17 กันยายน 2522 ข้อ 4(1) ริบกัญชาของกลางและคืนเงินของกลางให้เจ้าของจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 26, 75 (ที่ถูกเป็น75 วรรคหนึ่ง), 76 วรรคสอง, 102 พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ(ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2528 มาตรา 4, 8, 9 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 6)
พ.ศ. 2526มาตรา 4 ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2522) เรื่องระบุชื่อและประเภทยาเสพติดให้โทษ ตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 ลงวันที่ 17 กันยายน 2522 ข้อ 4(1) ลงโทษจำคุก 6 เดือนจำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 เดือนริบกัญชาของกลางและคืนเงินของกลางแก่เจ้าของโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่า ลงโทษจำเลยฐานมีกัญชาไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย ตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 76 วรรคสอง จำคุก 2 ปี กระทงหนึ่ง ฐานจำหน่ายกัญชาตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 75 วรรคหนึ่งจำคุก 2 ปี อีกกระทงหนึ่ง รวมจำคุกจำเลย 4 ปี
จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาขอให้ลงโทษจำคุกเพียง 3 เดือนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือรอการลงโทษพิเคราะห์แล้ว คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง และลงโทษจำคุกจำเลย 3 เดือนถือได้ว่าเป็นการพิพากษาว่าจำเลยกระทำผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรม ให้เรียงกระทงลงโทษ 2 กระทงโดยลงโทษกระทงละ1 ปี รวมเป็น 2 ปี จึงเป็นกรณีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นเล็กน้อย และลงโทษจำคุกจำเลยกระทงละไม่เกิน 5 ปีต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก ฎีกาของจำเลยที่ขอให้ลงโทษจำเลยเบาลงหรือขอให้รอการลงโทษนั้น เป็นการโต้แย้งดุลพินิจการกำหนดโทษของศาลอุทธรณ์ภาค 3 จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทกฎหมายดังกล่าว
ศาลฎีกาวินิจฉัยให้ไม่ได้"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาจำเลย
