คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำหนังสือสัญญากู้เงินโจทก์ 2,000 บาทยอมให้ดอกเบี้ยร้อยละ 1.25 บาทต่อเดือน กำหนดชำระต้นเงิน 29 มกราคม 2505 ถึงกำหนดชำระแล้วจำเลยขอผัดตลอดมา ขอให้ศาลบังคับใช้ต้นเงินและดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า เมื่อปลายปี พ.ศ. 2503 โจทก์ขอซื้อที่ดินจากจำเลยเป็นเงิน 1,500 บาท ก่อนไปโอนขายที่อำเภอ โจทก์ขอให้จำเลยทำหนังสือสำคัญไว้ แต่ไม่มีใครทำหนังสือมัดจำเป็น จึงได้ทำเป็นหนังสือกู้ยืมเงินว่า จำเลยกู้ยืมเงินโจทก์ไป 1,500 บาท ต่อมาโจทก์ยังได้ซื้อที่ดินจากจำเลยเพิ่มอีก โดยเพิ่มเงินอีก 500 บาท ได้ทำสัญญากู้ขึ้นใหม่อีกฉบับหนึ่ง รวมเป็น 2,000 บาท จำเลยขอสัญญาฉบับเดิมคืน โจทก์บ่ายเบี่ยงต่าง ๆ นานา ครั้นเดือนมกราคม 2505 จำเลยได้โอนขายที่ดินดังกล่าวให้โจทก์ตามที่ตกลงกันโดยไม่มีการชำระเงินอีก แต่จำเลยขอสัญญากู้ 2 ฉบับมาทำลาย
โจทก์กลับว่าสัญญาสูญหาย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นเห็นว่า ตามคำให้การจำเลยไม่มีประเด็นที่จะนำสืบสั่งงดสืบพยานแล้วพิพากษาให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปรากฏในคำให้การของจำเลยเองก็รับตามฟ้องอยู่แล้วว่าจำเลยได้ทำหนังสือสัญญากู้เงิน 2,000 บาทให้โจทก์ไว้จริงจำเลยจะนำสืบการใช้เงินได้ก็ต่อเมื่อมีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดง หรือเอกสารอันเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมนั้นได้เวนคืนแล้ว หรือได้แทงเพิกถอนลงในเอกสารนั้นแล้วตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 วรรคสองตามคำให้การของจำเลยมิได้อ้างว่าสัญญากู้นั้นเป็นเอกสารปลอมหรือไม่ถูกต้องทั้งหมดหรือแต่บางส่วน หรือสัญญาหนี้ที่ระบุไว้ในเอกสารนั้นไม่สมบูรณ์
อันจะเข้าข้อยกเว้นนำสืบพยานบุคคลได้ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94ข้อที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยมีสิทธินำสืบได้ว่าได้มีการโอนที่ดินใช้หนี้เงินกู้ให้แก่โจทก์ อันเป็นการชำระหนี้อย่างอื่นแทนเงินให้แก่โจทก์แล้วนั้น ในคำให้การของจำเลยก็ได้กล่าวตั้งเป็นประเด็นข้อนี้ไว้โดยชัดแจ้ง จึงไม่มีประเด็นที่จำเลยจะนำสืบในข้อนี้ได้ ตามคำให้การของจำเลยทำนองที่ว่าเอกสารกู้ฉบับนี้ทำขึ้นแทนหนังสือวางมัดจำในการที่จำเลยขายที่ดินให้โจทก์นั้น จำเลยก็ไม่มีสิทธิจะนำสืบตามข้อต่อสู้นี้ได้เพราะเป็นการนำสืบที่ต้องห้ามตามมาตรา 94 แห่งบทกฎหมายที่กล่าวมาแล้วนั้นอีกของฎีกาที่ 288/2503)
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
