คำฟ้องและคำให้การ
เดิมศาลพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๓๐๔ ให้จำคุก ๑ เดือนแต่ให้รอการลงอาชญาไว้ แลให้จำเลยใช้ทรัพย์ ๒๘๐ บาท แก่เจ้าทรัพย์ คดีถึงที่สุดจำเลยไม่สามารถใช้ทรัพย์แก่เจ้าทรัพย์ ๆ ซึ่งเป็นเจ้าทุกข์จึงขอให้ศาลจำจำเลยแทนราคาทรัพย์ ศาลเดิมมีคำสั่งให้จำจำเลยแทนราคาทรัพย์ ๒๘๐ วันตามมาตรา ๑๘
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า ศาลจะใช้ ม.๙๒ มาบังคับจำเลยในเมื่อคดีถึงที่สุดแล้วไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าเจ้าทรัพย์ซึ่งเป็นเจ้าทุกข์มีอำนาจขอให้ศาลบังคับคดีได้ตามพระราชบัญญัติเพิ่มเติมวิธีพิจารณาความอาชญา ร.ศ.๑๒๖ ม.๕ ได้ การบังคับให้คืนทรัพย์หรือใช้ค่าสินไหมตามมาตรา ๙๒ เมื่อไม่มีใช้ ศาลสั่งให้จำแทนเงินได้ตามมาตรา ๑๘ แลเห็นว่าเมื่อคดีถึงที่สุดแล้วจึงจะจัดการยึดทรัพย์หรือจำแทนได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
