คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ ศาลได้พิพากษาให้จำเลยเป็นบุคคลล้มละลาย
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยได้ขอให้ศาลบังคับผู้ร้องชำระหนี้แก่ผู้ล้มละลายเป็นเงิน ๑๐,๐๐๐ บาท แต่ผู้ร้องป่วยกว่าจะหายก็เลยเวลาปฏิเสธหนี้ จึงขอให้ศาลสั่งงดการบังคับผู้ร้องและอนุญาตให้ผู้ร้องคัดค้านการขอให้ชำระหนี้ด้วย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์คัดค้านว่าผู้ร้องไม่มีสิทธิคัดค้าน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วเห็นว่า ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ.๒๔๘๓ มาตรา ๑๑๙ นั้น ไม่ต้องคำนึงถึงเหตุขัดข้องที่ทำให้ผู้ร้องคัดค้านไม่ได้ภายในกำหนด และไม่เชื่อว่าผู้ร้องได้ป่วยจริง สั่งยกคำร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ผู้ร้องไม่ได้ปฏิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยผู้ล้มละลายภายในกำหนด ๑๔ วัน นับแต่วันได้รับหนังสือทวงหนี้ ฉะนั้น ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ.๒๔๘๓ มาตรา ๑๑๙ วรรคแรก ต้องถือว่าผู้ร้องเป็นหนี้กองทรัพย์สินของลูกหนี้ผู้ล้มละลายอยู่ตามจำนวนที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แจ้งไปเด็ดขาด ซึ่งเป็นบทบัญญัติให้อำนาจเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยใช้สิทธิเรียกร้องแก่บุคคลที่เป็นลูกหนี้ของผู้ล้มละลายโดยเฉพาะ หากผู้ร้องจะโต้แย้งหรือคัดค้านประการใด ก็ต้องร้องต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้ร้องได้รับความเสียหายจากคำวินิจฉัยของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ก็ชอบที่จะยื่ออุทธรณ์คำสั่งต่อศาลเสียในกำหนด ๑๔ วันตามาตรา ๑๔๖ เมื่อผู้ร้องไม่โต้แย้ง
จนศาลชั้นต้นได้ออกคำบังคับผู้ร้องให้ชำระหนี้แก่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แล้ว ผู้ร้องมีหน้าที่ต้องชำระหนี้รายนี้ ผู้ร้องจะขออนุญาตปฏิเสธหนี้ต่อศาลไม่ได้ เพราะเป็นกระบวนพิจารณาชั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดแล้ว ทั้งไม่ใช่มีเหตุที่จะขอให้ศาลงดการบังคับคดีไว้อีกด้วย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาผู้ร้อง
