คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ซื้อที่ดินโฉนดที่ ๔๖๓๓ จากนายทองคำโดยสุจริต จำเลยอยู่ในที่ส่วนหนึ่งโดยมิได้รับความยินยอมจากเจ้าของเดิม จำเลยขัดขวางไม่ยอมออกจากที่พิพาท จึงขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่าได้ครอบครองที่พิพาทมา ๔๐-๕๐ ปีแล้ว เจ้าของเดิมสละสิทธิแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ซื้อที่รายนี้มาโดยไม่สุจริต จำเลยครอบครองที่พิพาทอย่างเป็นเจ้าของมาเกิน ๑๐ ปี โจทก์ฟ้องขับไล่ไม่ได้ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า เมื่อโจทก์ซื้อที่รายนี้โจทก์เห็นแล้วว่าจำเลยกับบุตรหลานตั้งบ้านเรือนอยู่เป็นเนื้อที่ราว ๓ ไร่ ไม่น่าเชื่อตามข้อนำสืบของโจทก์ว่า ก่อนซื้อจำเลยรับว่าอาศัยเจ้าของเดิมอยู่ การที่โจทก์เห็นแล้วว่าที่พิพาทจำเลยกับบุตรหลานใช้เป็นที่อยู่อาศัยยังขืนซื้อ จึงเป็นการไม่สุจริต
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
