คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้แสดงว่า นาพิพาทเป็นของโจทก์และนายลอร่วมกัน และที่ดินปลูกบ้านเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องจำเลยให้การหลายประการและกล่าวด้วยว่าโจทก์และนายคำภาบิดานายลอไม่มีสิทธิและส่วนได้ในที่ดินตามฟ้องแต่อย่างใด และคดีขาดอายุความศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า ที่พิพาทเป็นมรดกของนายสา นางทา ตกทอดมายังโจทก์และนายคำภา โจทก์ครอบครองที่พิพาทส่วนที่ปลูกบ้าน และนายกิ นางทุมบิดามารดาจำเลยกับจำเลยครอบครองที่นาพิพาทมาแต่ฝ่ายเดียวตลอดมา ฟ้องของโจทก์เกี่ยวกับที่นาพิพาทขาดอายุความ แต่สำหรับที่พิพาทซึ่งเป็นที่ปลูกบ้านยังไม่สิ้นสุดระยะเวลาฟ้องร้อง ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1374พิพากษาว่า ที่พิพาทซึ่งเป็นที่ปลูกบ้านซึ่งอยู่ทางทิศเหนือมีเนื้อที่น้อยกว่าด้านทิศใต้ครึ่งเท่าเป็นของโจทก์
ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้อง คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ที่ดินนาตามแผนที่สังเขปท้ายฟ้องเฉพาะภายในเส้นสีน้ำเงินเป็นที่ซึ่งโจทก์และนายคำภาบิดานายลอได้รับส่วนแบ่งจากนางทุมมารดาจำเลยและครอบครองทำกินอยู่
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า ที่ดินนาตามแผนที่สังเขปท้ายฟ้องภายในเส้นสีน้ำเงินเป็นที่ดินของโจทก์และนายลอร่วมกันจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาที่มิได้ยกข้อเท็จจริง หรือข้อกฎหมายขึ้นโต้แย้งโดยชัดแจ้งว่า คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ชอบ ไม่ถูกต้องในข้อไหนประเด็นใด จำเลยเห็นว่าที่ถูกควรจะเป็นอย่างไร มีข้อเท็จจริงจากพยานหลักฐานหรือตัวบทกฎหมายใดสนับสนุน เป็นฎีกาที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายกฎีกาของจำเลย
