คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยปลอมหนังสือ และทำหลักฐานเท็จ ขอให้ลงโทษ จำเลยทั้ง ๒ ปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิด ฐานกระทำพยานเท็จ ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๕๗ ฯลฯ โจทก์,และจำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว ได้ความว่าก่อนโจทก์จะซื้อที่ดินและห้องแถว จากจำเลยที่ ๒ โจทก์รู้เห็นอยู่ว่าจำเลยที่ ๑ เช่าอยู่ โจทก์จะซื้อเพื่ออยู่เอง จึงถามจำเลยที่ ๒ ว่าจำเลยที่ ๒ ว่าไม่ได้ทำหนังสือสัญญาเช่าโจทก์ถามจำเลยที่ ๑ ๆ ก็ว่า ไม่ได้ทำหนังสือสัญญาเช่าโจทก์จึงได้ซื้อที่ดินและห้องแถวจากจำเลยที่ ๒ ราคา ๗,๐๐๐ บาท ซื้อแล้วบอกให้จำเลยที่ ๑ ออกจากห้องจำเลยที่ ๑ ไม่ยอมออก โจทก์จึงฟ้องขับไล่ ระหว่างพิจารณาจำเลยที่ ๑ นำหนังสือสัญญาเช่าลงวันที่ ๑ มกราคม ๒๔๙๔ ส่งอ้างต่อศาล โจทก์จำทำหนังสือสัญญาประนีประนอมยอมความกับจำเลยที่ ๑ โดยเข้าในว่าเป็นหนังสือสัญญาเช่าที่แท้จริง แต่ภายหลังได้ความว่า
จำเลยทั้งสองเพิ่งทำหนังสือสัญญาเช่าขั้น เพื่อนำไปอ้างเป็นพยานศาล จำเลยทั้งสองจึงมีความผิดตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ส่วนความผิดฐานปลอมหนังสือ นั้น พอเทียบเคียงกับคำพิพากษาฎีกาที่ ๖๕๔/๒๔๘๐ ซึ่งพิพากษาว่าจำเลยสมคบกันทำหนังสือสัญญากู้ขึ้น โดยความจริงไม่ได้ให้เงินกัน ไม่มีความผิดฐานปลอมหนังสือ การกระทำของจำเลยในคดีนี้ จึงไม่เป็นความผิดฐานปลอมหนังสือ คงพิพากษายืน+()
