คำฟ้องและคำให้การ
คดีทั้งสี่นี้ศาลพิจารณาพิพากษารวมกัน
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานปล้นและต่อสู้ขัดขวางยิงเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๐, ๘๓, ๑๓๘, ๒๘๙, ๘๐ จำเลยทุกคนให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่า จำเลยผิดฐานปล้นและพยายามฆ่าเจ้าพนักงานให้ลงโทษฐานปล้นตามมาตรา ๓๔๐ วรรค ๔ จำคุกจำเลยคนละ๒๐ ปี คำรับชั้นสอบสวนของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้คนละหนึ่งในสามตามมาตรา ๗๘ คงจำคุกคนละ ๑๓ ปี ๔ เดือน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าไม่ควรลดโทษให้ และควรลงโทษให้หนัก ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยทำผิดจริงตามฟ้อง แต่เห็นว่าพยานหลักฐานโจทก์มีน้ำหนักพอที่จะฟังลงโทษจำเลยได้โดยไม่ต้องอาศัยคำรับสารภาพในชั้นสอบสวนของจำเลยประกอบ ทั้งในชั้นพิจารณาจำเลยก็ให้การปฏิเสธต่อสู้คดีตลอดมา อ้างว่าในชั้นสอบสวนจำเลยไม่ได้ให้การ ตำรวจเอากระดาษเปล่ามาให้จำเลยลงชื่อไว้เท่านั้น คำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยไม่เป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดีอย่างใด ไม่มีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ให้จำคุกจำเลยทั้งสองตลอดชีวิต
