คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ระหว่างวันที่ ๑ เมษายน ๒๕๑๑ ถึงวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๑๒ เวลาใดไม่ปรากฏ จำเลยบังอาจเบียดบังยักยอกเอาเครื่องรับโทรทัศน์ยี่ห้อชาร์ป ราคา ๒,๒๐๐ บาทของโจทก์ ซึ่งอยู่ในความครอบครองของจำเลยโดยจำเลยเช่าจากโจทก์ไปเป็นอาณาประโยชน์ส่วนตัวโดยเจตนาทุจริตเหตุเกิดที่ตำบลบางคอแหลม อำเภอยานนาวา จังหวัดพระนคร โจทก์ทราบการกระทำผิดของจำเลยเมื่อวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๑๒ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๒
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นตรวจฟ้องแล้วเห็นว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕๘(๕), ๑๖๑ พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาต่อมา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕๘(๕) ในฟ้องต้องระบุการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด ฯลฯ มาพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ส่วนความผิดฐานยักยอกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๒ บัญญัติว่า "ผู้ใดครอบครองทรัพย์ซึ่งเป็นของผู้อื่นหรือซึ่งผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วยเบียดบังเอาทรัพย์นั้นเป็นของตนหรือบุคคลที่สามโดยทุจริต ผู้นั้นกระทำความผิดฐานยักยอก ฯลฯ" ปัญหาในคดีนี้มีอยู่ว่า ฟ้องโจทก์ดังกล่าวข้างต้นได้ระบุการกระทำของจำเลยครบถ้วนอันเป็นความผิดฐานยักยอกแล้วหรือไม่
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่ได้ระบุการกระทำของจำเลยให้ชัดว่าจำเลยได้กระทำการอย่างใดที่โจทก์ถือว่าจำเลยกระทำผิดฐานยักยอกมาพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕๘(๕) นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
