คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงินไป ๒ คราว รวมเป็นเงิน ๗,๕๐๐ บาท จำเลยค้างดอกเบี้ยถึงวันฟ้องเป็นเงิน ๒,๑๗๕ บาท ขอให้ศาลบังคับ
จำเลยให้การปฏิเสธ ในวันศาลชั้นต้นนัดพร้อม โจทก์จำเลยแถลงว่าคดีนี้ข้อเท็จจริงเกี่ยวข้องกับคดีแดงที่ ๗๑๑/๒๕๐๖ และ ๗๐๙/๒๕๐๖ ของศาลจังหวัดลำพูน พยานหลักฐานส่วนมากของคดีนี้ ทั้งสองฝ่ายได้อ้างและนำสืบไว้ในคดีอาญาทั้งสองแล้ว ถึงวันนัดสืบพยานโจทก์แถลงว่าไม่ติดใจสืบพยานบุคคล ขอให้ศาลฟังข้อเท็จจริงจากคดีแดงทั้งสอง และขอให้ศาลนำสำนวนทั้งสองมาเป็นพยานโจทก์ในคดีนี้ จำเลยแถลงไม่คัดค้าน และจำเลยอ้างตัวเองเป็นพยาน และอ้างคำเบิกความของจำเลยที่เบิกความไว้ในคดีแดงทั้งสองเป็นพยานแล้วไม่ติดใจสืบพยานต่อไป
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังพยานหลักฐานโจทก์ในคดีอาญาแดงที่ ๗๑๑/๒๕๐๖ ว่าจำเลยกู้เงินโจทก์ไปตามฟ้อง พิพากษาให้จำเลยชำระเงินและดอกเบี้ยตามฟ้อง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๗๑๑/๒๕๐๖ มีประเด็นโดยตรงว่า จำเลยได้โกงเจ้าหนี้หรือไม่ และคดีอาญาแดงที่ ๗๐๙/๒๕๐๖ มีประเด็นโดยตรงว่า จำเลยได้เอาความอันเป็นเท็จมาฟ้องต่อศาลหรือไม่ ส่วนจำเลยจะกู้เงินโจทก์ไปจริงหรือไม่ มิใช่ประเด็นโดยตรง ทั้งนี้คดีนี้ไม่ใช่คดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๔๐ ศาลจึงไม่จำต้องถือตามข้อเท็จจริงที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา จำเลยให้การปฏิเสธ เมื่อโจทก์มิได้นำพยานมาสืบ จึงฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้กู้เงินไปตามโจทก์ฟ้อง พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การฟ้องคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญานั้น ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา ดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๔๖ เดิมโจทก์ฟ้องจำเลยตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๗๑๑/๒๕๐๖ หาว่าจำเลยกู้เงินโจทก์ไป ๒ คราว รวมเป็นเงิน ๗,๕๐๐ บาท จำเลยค้างชำระต้นเงินและดอกเบี้ยและกลับโอนที่ดิน ๑ แปลงให้นาวสาวอำไพ เป็นการโกงเจ้าหนี้ จำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้ว่าสัญญากู้ทั้ง ๒ ฉบับเป็นเอกสารปลอม จำเลยไม่ได้กู้ ไม่ได้รับเงิน แล้วจำเลยกลับฟ้องโจทก์ในทางอาญาหาว่าปลอมหนังสือ และใช้หนังสือปลอม โจทก์จึงฟ้องจำเลยอีกสำนวนหนึ่งหาว่าจำเลยฟ้องเท็จตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๗๐๙/๒๕๐๖ คดีทั้งสองถึงที่สุดตามคำพิพากษาศาลฎีกา ซึ่งวินิจฉัยฟังข้อเท็จจริงต้องกันว่าจำเลยกู้เงินโจทก์ไป ๒ คราวตามสัญญากู้ที่โจทก์อ้าง และจำเลยยังมิได้ชำระต้นเงินและดอกเบี้ยให้โจทก์ตามฟ้อง ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ในคดีอาญาแดงที่ ๗๑๑/๒๕๐๖ มีประเด็นโดยตรงว่าจำเลยได้โกงเจ้าหนี้หรือไม่ และคดีอาญาแดงที่ ๗๐๙/๒๕๐๖ มีประเด็นโดยตรงว่าจำเลยได้เอาความเท็จมาฟ้องต่อศาลหรือไม่
ส่วนจำเลยกู้เงินโจทก์ไปจริงหรือไม่ ไม่ใช่ประเด็นโดยตรงนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย เพราะในคดีอาญาทั้งสองนั้น ศาลฎีกาได้ยกประเด็นว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ไปตามสัญญากู้ที่โจทก์นำมาฟ้องหรือไม่ขึ้นวินิจฉัยก่อน เมื่อวินิจฉัยฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ไปจริง และค้างชำระเงินต้นและดอกเบี้ยตามฟ้องแล้ว จึงได้วินิจฉัยต่อไปว่า การกระทำของจำเลยเป็นการโกงเจ้าหนี้หรือไม่ และเป็นฟ้องเท็จหรือไม่ ฉะนั้น ประเด็นว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ไปตามสัญญาที่โจทก์นำมาฟ้องหรือไม่ จึงเป็นฟ้องเท็จหรือไม่ ฉะนั้น ประเด็นว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ไปตามสัญญากู้ที่โจทก์นำมาฟ้องหรือไม่ จึงเป็นประเด็นโดยตรงที่ศาลหยิบยกขึ้นวินิจฉัย
การที่โจทก์ฟ้องจำเลยตามคดีนี้ ขอให้ชำระเงินกู้และดอกเบี้ยรายเดียวกัน จึงเป็นการฟ้องคดีแพ่งที่เกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา ฉะนั้น ในการพิพากษาคดีนี้ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๗๑๑/๒๕๐๖ และ ๗๐๙/๒๕๐๖ ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ไปจริง ยังคงค้างชำระต้นเงินและดอกเบี้ยตามฟ้อง ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
