คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำร้ายร่างกายเจ้าทุกข์สาหัส จำเลยรับสารภาพและข้อต้องโทษรับว่าจริง แต่เกิน ๓ ปีแล้ว ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๕๖ กับเพิ่มโทษตามมาตรา ๗๒
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าศาลชั้นต้นกำหนดโทษจำเลยชอบแล้ว แต่การเพิ่มโทษนั้นจำเลยให้การว่าพ้นโทษเกิน ๓ ปีแล้ว จะฟังว่าพ้นโทษยังไม่เกิน ๕ ปีด้วยไม่ได้ จึงเพิ่มโทษจำเลยไม่ได้ และแม้จำเลยไม่ได้อุทธรณ์ข้อนี้มาก็แก้ไขให้เป็นผลดีแก่จำเลยได้ เพราะเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน จึงพิพากษาให้ยกข้อเพิ่มโทษ คงจำคุกจำเลย ๑ ปี แต่ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งเห็นแย้งว่าที่ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยพ้นโทษยังไม่เกิน ๕ ปี จะถือว่าลงโทษโดยผิดกฎหมายไม่ได้ จึงไม่ใช่ข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลอุทธรณ์ไม่มีอำนาจรื้อฟื้อข้อเท็จจริงที่ยุตติแล้วเพราะไม่มีใครอุทธรณ์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องโจทก์กล่าวว่าจำเลยพ้นโทษมายังไม่เกิน ๓ ปี จำเลยต่อสู้ว่าเกิน ๓ ปีแล้ว สำนวนยุตติเพียงนี้โดยโจทก์มิได้คัดค้านหรือสืบแก้ จะฟังว่าจำเลยพ้นโทษไปยังไม่เกิน ๕ ปีด้วยไม่ได้ และปัญหาเรื่องนี้ถึงแม้จำเลยจะมิได้อุทธรณ์ขึ้นมาก็แก้ไขได้ เพราะเป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
