คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒๕ เมษายน ๒๕๐๔ จำเลยได้ขับรถโดยประมาทชนรถโจทก์เสียหาย แล้วจำเลยแจ้งความหาว่าโจทก์ขับรถชนรถจำเลย โจทก์ถูกควบคุมตัว โจทก์จึงฟ้องจำเลยและพนักงานสอบสวนเป็นคดีอาญาสินไหม ศาลอาญาได้พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาพิพากษายืน จำเลยต้องรับผิดในความประมาทของจำเลยแต่จำเลยกลับฟ้องโจทก์เป็นคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๗๙๗/๒๕๐๗ ของศาลแพ่ง โดยที่ศาลอาญาไม่รับวินิจฉัยคดีส่วนแพ่งของโจทก์ โจทก์จึงฟ้องขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ข้อเท็จจริงในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๗๙๗/๒๕๐๗ จำเลยนี้มีส่วนประมาทด้วย แต่หย่อนกว่าความประมาทของโจทก์ คดีโจทก์ขาดอายุความแล้ว พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า คดีของโจทก์ไม่ขาดอายุความ เพราะคดีต้องบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๕๑ วรรค ๒ และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๗๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เดิมโจทก์ฟ้องนายทองนอกจำเลยคดีนี้กับพวกเป็นจำเลยต่อศาลอาญา เป็นคดีอาญาสินไหม หาว่าขับรถโดยประมาททำให้โจทก์บาดเจ็บและเสียหาย กับผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการ ขอให้ลงโทษจำเลยและใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ศาลอาญาไต่สวนแล้วเห็นว่า คดีไม่มีมูลที่จะรับไว้พิจารณา จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ส่วนคดีแพ่งหากประสงค์จะดำเนินคดีก็ให้ไปว่ากล่าวกันยังศาลที่มีอำนาจชำระ คืนค่าธรรมเนียมให้โจทก์ ปรากฏตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่ ๒๓๓๐/๒๕๐๕ คดีถึงที่สุดโดยศาลฎีกามีคำสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์ โจทก์ฟังคำสั่งศาลฎีกาเมื่อวันที่ ๑๖ มกราคม ๒๕๐๗ โจทก์จึงมาฟ้องเป็นคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๕ มิถุนายน ๒๕๐๗ และได้ความว่า ในกรณีที่รถของโจทก์จำเลยเกิดชนกันรายนี้
จำเลยได้ฟ้องโจทก์ให้รับผิดชดใช้ค่าเสียหายให้แก่จำเลยตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๗๙๗/๒๕๐๗ ของศาลแพ่งไว้ก่อนแล้ว ซึ่งศาลแพ่งพิพากษาให้โจทก์คดีนี้รับผิดใช้ค่าเสียหายแก่จำเลย คดีอยู่ระหว่างอุทธรณ์ โจทก์ก็มาฟ้องคดีนี้ ได้ความดังนี้ คดีจึงมีปัญหาด้วยว่าโจทก์จะฟ้องคดีนี้ได้หรือไม่ และคดีนี้จำเลยได้ให้การตัดฟ้องว่าฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องซ้ำกับคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๗๙๗/๒๕๐๗ จึงเห็นควรจะได้วินิจฉัยในปัญหาที่ว่าโจทก์จะฟ้องคดีนี้ได้หรือไม่ก่อน
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๗๙๗/๒๕๐๗ ที่นายทองนอกเป็นโจทก์ฟ้องนายโอกาสเป็นจำเลย กับฟ้องของนายโอกาสที่เป็นโจทก์ฟ้องนายทองนอกเป็นจำเลยคดีนี้ต่างก็ฟ้องร้องว่ากล่าวให้อีกฝ่ายหนึ่งรับผิดใช้ค่าเสียหายในเรื่องรถของโจทก์จำเลยชนกันในกรณีรายเดียวกันนั้นเอง ซึ่งประเด็นแห่งคดีทั้งสองคดีก็มีอยู่ว่า เหตุที่รถชนกันนั้นเป็นความผิดของฝ่ายใดคดีทั้งสองจึงมีประเด็นอย่างเดียวกันและคู่ความเดียวกัน ฉะนั้น เมื่อคดีโจทก์ฟ้องนี้มีประเด็นอย่างเดียวกับคดีที่จำเลยเคยฟ้องโจทก์ และศาลได้พิพากษาให้โจทก์ใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่จำเลย โดยวินิจฉัยถึงข้อที่โจทก์ยกขึ้นเป็นข้ออ้างในคดีนั้นว่าจำเลยเป็นฝ่ายประมาทเลินเล่อ ในการกำหนดจำนวนค่าสินไหมทดแทนนั้นด้วยแล้ว
ฟ้องของโจทก์คดีนี้จึงต้องห้ามมิให้ดำเนินกระบวนพิจารณาใหม่อีกตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๔ และคดีอย่างเรื่องนี้ศาลฎีกาได้วินิจฉัยและพิพากษาเป็นแบบอย่างมาแล้วตามคำพิพากษาฎีกาที่ ๒๖๒/๒๕๐๘ คดีระหว่างนายจุ๊ยฮ้อ แซ่ลิ้ม โจทก์ นายเซียะจั๊ว แซ่จึง จำเลย และเมื่อวินิจฉัยคดีดังนี้แล้ว ก็ไม่จำต้องวินิจฉัยประเด็นอื่นต่อไป
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์ ให้โจทก์ใช้ค่าทนายชั้นฎีกา ๓๐๐ บาท.
