คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ทุกสำนวนฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำต่อมาจำเลยสั่งพักงานโจทก์ที่ ๑ ถึงที่ ๗ โดยไม่มีกำหนดและไม่จ่ายค่าจ้างและมีคำสั่งให้โจทก์ที่ ๘ ออกจากงาน ถือว่าเป็นการเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีความผิดขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์
จำเลยให้การว่า เมื่อสัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยสิ้นสุดจำเลยจึงสั่งพักงานบุคคลากรบางส่วน โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเนื่องจากสัญญาจ้างมีกำหนดระยะเวลาแน่นอนและโจทก์ทำงานไม่ครบปี ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ที่ ๑ ถึงที่ ๔ ยกฟ้องโจทก์ที่ ๕ ถึงที่ ๘
โจทก์ทั้งแปดอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า คู่ความรับกันว่าสัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์จำเลยมีลักษณะตามตัวอย่างสัญญาจ้างที่โจทก์ส่งศาลและเมื่อครบกำหนดแล้วจะทำสัญญาจ้างกันใหม่ปีต่อปี ฉบับสุดท้ายทำเมื่อเดือนเมษายน ๒๕๓๐ มีกำหนดเวลา ๑ ปีความในข้อ ๑ แห่งสัญญาฉบับสุดท้ายจึงมีข้อความตามตัวอย่างสัญญาจ้างที่ส่งศาล คือได้ระบุไว้ชัดว่าจำเลยตกลงรับโจทก์เข้าเป็นผู้สอนในวิทยาลัยคณาสวัสดิ์ตั้งแต่วันที่ ๑ เมษายน ๒๕๓๐ เป็นต้นไป ถึงวันที่ ๓๑ มีนาคม ๒๕๓๑ และโจทก์ตกลงว่าจะทำงานให้จำเลยไปตลอดจนครบระยะเวลาที่กำหนดนี้ แสดงให้เห็นว่าจำเลยตกลงจ้างโจทก์โดยมีกำหนดระยะเวลาจ้างรวมทั้งวันที่เริ่มต้นและสิ้นสุดแห่งสัญญาไว้ สัญญาจ้างดังกล่าวจึงเป็นสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน
คือมีกำหนด ๑ ปี และในทางปฏิบัติเมื่อสัญญาฉบับเดิมครบกำหนดแล้ว โจทก์จำเลยก็ทำสัญญากันอีกปีต่อปีไป กรณีจึงต้องถือว่าสัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างเป็นปีๆไป อายุการทำงานของโจทก์จึงต้องถือตามระยะเวลาการจ้างตามที่ระบุไว้ในสัญญาแต่ละฉบับ โจทก์จะขอให้นับอายุการทำงานแต่ละฉบับมารวมคำนวณติดต่อกันหาได้ไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
