คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 2495 จำเลยได้ทำสัญญาให้โจทก์สั่งซื้อวิทยุยี่ห้อ โวบปี้ 30 ชุด รวมทั้งค่าระวางและค่านายหน้าและค่าประกันภัยเป็นเงิน 34,340.49 บาท โจทก์ได้จัดการสั่งซื้อให้ตามต้องการ จำเลยได้รับวิทยุไปแล้ว จำเลยวางมัดจำไว้ 6,500 บาท หักแล้วจำเลยต้องชำระอีก 27,840.49 บาท ต่อมาจำเลยนำเงินสดมาชำระให้ 840.49 บาท ที่เหลืออีก 27,000 บาท จำเลยได้ออกเช็คให้โจทก์ 2 ฉบับ โจทก์นำเช็คไปขึ้นเงินไม่ได้เพราะธนาคารไม่จ่ายเงินให้ ได้ทวงถามจำเลยแล้ว จำเลยไม่ชำระจึงมาฟ้องให้ศาลบังคับจำเลยให้ชำระเงิน 27,000 บาท แก่โจทก์พร้อมกับดอกเบี้ยจำเลยต่อสู้ว่าค่าวิทยุที่สั่งซื้อได้ชำระเสร็จแล้วแต่ 29 ตุลาคม 2495 มีหลักฐานสำเนาใบรับเงินสดส่งมากับคำให้การ และต่อสู้ต่อไปว่าบริษัทจำเลยไม่เคยออกเช็คชำระเงินค่าวิทยุแก่โจทก์ศาลชั้นต้นฟังว่าเช็ค 2 ฉบับตามฟ้องจำเลยออก บังคับให้จำเลยใช้เงิน 27,000 บาท แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์นำสืบว่า ใบรับเงิน ล.1 ที่จำเลยอ้างว่าโจทก์ได้รับเงินไปหมดแล้วนั้นเป็นของโจทก์ ๆ ได้ออกให้จำเลยจริง แต่เป็นการออกให้ในการที่จำเลยได้ชำระเงินสด 840.49 บาทกับเช็ค 2 ฉบับยอดเงิน 27,000 บาท ซึ่งไปรับเงินจากธนาคารไม่ได้ และได้มาฟ้องเอาชำระจากจำเลยได้ ไม่เป็นการสืบแก้ไขเอกสาร ถือว่าเป็นการสืบอธิบายเอกสารว่าโจทก์ได้รับเงินสด 840.49 บาท กับเช็ค 2 ฉบับ และข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
