คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยชิงทรัพย์และใช้ปืนยิงพวกเจ้าทรัพย์ถึงแก่ความตายและบาดเจ็บสาหัส ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙,๓๐๐,๒๙๘,๒๕๖,๗๑ ฯลฯ
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยไม่ตั้งใจยิงผู้ตาย เป็นแต่ปืนลั่นออกโดยบังเอิญ จำเลยยังไม่ผิดตามมาตรา ๒๔๙ คงผิดตามมาตรา ๓๐๐ และ ๒๕๖ จำคุก ๑๒ ปี โจทก์จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง
ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนานั้นศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันในข้อเท็จจริง ให้ยกฟ้องความผิดฐานนี้ จึงยุติ ฎีกาไม่ได้ ส่วนความผิดฐานชิงทรัพย์และทำร้ายร่างกาย ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยกระทำผิดจริง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำเลยและบังคับคดีตามศาลชั้นต้น(มนูภันย์วิมลสาร-นนทประชา-วิเทศจรรยารักษ์)ศาจจังหวัดอุดรธานี - นาย จ. นาคเสวีศาลอุทธรณ์ - หลวงชำนาญเนติศาตร์
