คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเข้าไปขุดดินในที่ดินของโจทก์ซึ่งได้มาและจดทะเบียนการได้มาโดยสุจริต เสียค่าตอบแทน และได้ปกครองมาโดยชอบด้วยกฎหมายจำเลยเอาดินของโจทก์ไป ทั้งเก็บมะพร้าวและทำรั้วรอบเขตที่ดิน ขอให้พิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้อง และให้ใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่า ที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยซึ่งครอบครองมา โจทก์ร่วมกับพวกฉ้อโกงจำเลย และได้ที่ดินโดยไม่สุจริตและไม่ชอบด้วยกฎหมาย นิติกรรมเป็นโมฆะศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องและให้ใช้ค่าเสียหาย 20 บาทจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยซึ่งเป็นน้องของนายวอนได้ปลูกเรือนอยู่ในที่ดินภายในเส้นสีเขียวในแผนที่พิพาท ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของที่ดินและเรือนของนายวอน
เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2503 นายวอนและจำเลยยื่นเรื่องราวขอจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมต่อเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอฉวางขอแบ่งขายที่ดินของนายวอนส่วนที่อยู่ภายในเส้นสีเขียวให้แก่จำเลย แต่ไม่ได้ทำนิติกรรมซื้อขายกันตามคำขอโดยไม่ปรากฏเหตุผลเป็นหลักฐานทางอำเภอ และจำเลยคงอยู่ในที่ดินภายในเส้นสีเขียวตลอดมา ต่อมานายวอนจะขายที่พิพาทภายในเส้นสีแดงซึ่งเป็นที่ดินส่วนหนึ่งที่อยู่ภายในเส้นสีเขียวและอยู่ทางทิศตะวันออกติดต่อกับเรือนจำเลย จำเลยได้ยื่นคำคัดค้านต่อเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอฉวาง เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2508 ว่าจำเลยได้มาทำการซื้อขายที่ดินภายในเส้นสีเขียวกับนายวอนไว้ที่อำเภอแล้วตามเอกสารหมาย จ.4 และเมื่อนายกระจ่าง
ชูพันธ์ เจ้าพนักงานที่ดินได้ทำบันทึกการเปรียบเทียบเมื่อวันที่8 กุมภาพันธ์ 2509 จำเลยอ้างว่าที่พิพาทภายในเส้นสีแดงเป็นของจำเลยมาแต่เดิม ตามเอกสารหมาย จ.5 ทางอำเภอจึงสั่งให้จำเลยมาฟ้องคดีต่อศาลภายใน 30 วัน แต่จำเลยไม่ฟ้องอำเภอจึงทำสัญญาซื้อขายที่พิพาทให้นายวอนและโจทก์ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2510 ตามเอกสารหมาย จ.7 และในวันเดียวกันนั้น ออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่พิพาทให้โจทก์ด้วย ตามเอกสารหมาย จ.6 เช่นนี้ เห็นได้ว่าจำเลยได้ครอบครองที่ดินภายในเส้นสีเขียวมาตั้งแต่ก่อนปี 2503 การที่นายวอนและจำเลยได้ยื่นเรื่องราวของทำการซื้อขายที่ดินภายในเส้นสีเขียว แสดงว่าจำเลยได้ครอบครองที่ดินภายในเส้นสีเขียวซึ่งรวมทั้งที่พิพาทภายในเส้นสีแดงด้วยเจตนาเป็นเจ้าของมาตั้งแต่ปี 2503จำเลยจึงได้โต้แย้งคัดค้านการจะซื้อขายที่พิพาทในระหว่างนายวอนและโจทก์เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2508 และเมื่อทำบันทึกการเปรียบเทียบกันในวันที่ 8กุมภาพันธ์ 2509 คดีฟังได้ว่าจำเลยได้ครอบครองที่พิพาทซึ่งเป็นที่ดินมือเปล่าส่วนหนึ่งของที่ดินภายในเส้นสีเขียวมาจนเกินเวลาที่นายวอนจะได้คืนซึ่งการครอบครองที่พิพาท
นายวอนจึงไม่มีสิทธิจะโอนขายที่พิพาทให้แก่โจทก์คดียังได้ความต่อไปว่า บ้านเรือนของโจทก์และของจำเลยอยู่ใกล้ชิดติดต่อกันและเห็นกัน จึงเชื่อว่าโจทก์ได้รู้เห็นจำเลยได้ครอบครองที่พิพาทอย่างเป็นเจ้าของมาตั้งแต่ก่อนโจทก์และนายวอนจะตกลงซื้อขายที่พิพาทกันและตามพฤติการณ์ที่จำเลยได้คัดค้านไม่ให้นายวอนขายที่พิพาทให้แก่โจทก์ถึงสองครั้ง แม้จำเลยมิได้ฟ้องคดีต่อศาลภายใน 30 วันตามคำสั่งของอำเภอแต่การที่เจ้าพนักงานที่ดินอำเภอฉวางได้ทำสัญญาซื้อขายที่พิพาทให้โจทก์และนายวอน แล้วจึงออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่พิพาทให้โจทก์ในวันเดียวกัน ย่อมส่อแสดงว่าโจทก์รับซื้อที่พิพาทมาโดยไม่สุจริต ทั้งหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่พิพาทที่โจทก์ได้มา
หาใช่หลักฐานกรรมสิทธิ์ทางทะเบียนเช่นโฉนดไม่ จึงจะนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1299, 1300 มาปรับแก่กรณีเช่นในคดีนี้ดังข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ไม่ได้ด้วย โดยนัยแห่งคำพิพากษาฎีกาที่ 1758/2513 คดีระหว่างนายผัน แสนทน โจทก์ นายม้วน มีสอาด จำเลย โจทก์จึงไม่ได้สิทธิครอบครองที่พิพาท และไม่มีสิทธิในที่พิพาทดีกว่าจำเลยพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์
