เนื้อความคำพิพากษา
โจท+อ้างกัมสิทธิไนที่นารายพิพาท โดยข้อเท็ดจิงฟังได้ว่า โจทได้เข้าถางทำที่แต่ปี ๒๔๘๐ จำเลยร้องขอไบเหยียบย่ำเมื่อเดือนมีนาคม ๒๔๘๔ แต่ได้รับไบเหยียบย่ำเมื่อ ๒๑ กรกดาคม ๒๔๘๔ คดีคงมีปัญหาแต่เพียงว่าการที่โจทเข้าครอบครองที่โดยมิได้ขอจับจองไห้ถูกต้องตาม พ.ร.บ.ออกโฉนดที่ดินฉบับที่ ๖ แต่จำเลยได้รับไบเหยียบย่ำเช่นนี้ ไครจะมีสิทธิไนที่พิพาทดีกว่ากัน สาลดีกาพร้อมกันปรึกสาเห็นว่าโจทได้เข้าครอบครองทำที่พิพาทหยู่ก่อนจำเลยขอไบเหยียบย่ำตั้ง ๓ ปี การที่โจทเข้าถางทำที่พิพาทจนเปนนานั้น นับว่าโจทได้สิทธิครอบครองตาม ป.พ.พ.มาตรา ๑๓๖๗ หยู่ก่อนที่จำเลยร้องขอไบเหยียบย่ำแล้ว ส่วนจำเลยนั้นแม้จะได้รับไบเหยียบย่ำก็ไม่มีสิทธิดีกว่าโจท ด้วยเหตุที่นี้มิไช่ว่างเปล่า จำเลยจะไช้สิทธิไนไบเหยียบย่ำซึ่งออกทับที่ที่โจทได้ครอบครองหยู่ยันต่อสิทธิของโจทไม่ได้ จึงพิพากสายืนตามสาลอุธรน์ที่ห้ามไม่ไห้จำเลยเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาท.
