คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์เป็นเงิน 40,000 บาท
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ปรากฎว่าเดิมโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองให้ร่วมกันรับผิดชดใช้ค่าขาดไร้อุปการะเป็นเงิน 60,000 บาท ฐานกระทำละเมิดโดยใช้อาวุธปืนยิงนายสวาท บัวนิล สามีโจทก์ถึงแก่ความตายจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธความรับผิด ต่อมาในวันนัดสืบพยานโจทก์คู่ความแถลงรับกันสำหรับประเด็นเรื่องค่าเสียหายว่า หากโจทก์เป็นฝ่ายชนะคดี จำเลยทั้งสองยอมชำระค่าเสียหายให้โจทก์เป็นเงิน 40,000บาท โจทก์พอใจรับค่าเสียหายตามที่ตกลงกัน ดังนี้ ต้องถือว่าคดีนี้เป็นคดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกินห้าหมื่นบาท ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 2403/2524 ระหว่างนายประเสริฐ อนันตศิลป์ โจทก์ นายประสิทธิ์สมศรีทอง จำเลย ฉะนั้น เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์เป็นเงิน 40,000 บาท โดยฟังข้อเท็จจริงว่า
นายสวาท บัวนิล สามีโจทก์กับพวกเป็นคนร้ายลักตาข่ายดักปลาของจำเลย จำเลยทั้งสองแอบซุ่มดูอยู่ แล้วจำเลยที่ 1 จึงใช้อาวุธปืนยิงถูกนายสวาท บัวนิล ถึงแก่ความตาย โดยนายสวาท บัวนิล กับพวกมิได้ใช้อาวุธปืนยิงจำเลยทั้งสองแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงเป็นการจงใจฆ่านายสวาท บัวนิล ให้ถึงแก่ความตาย และการกระทำของจำเลยทั้งสองดังกล่าวมิใช่เป็นการกระทำป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายอันจะทำให้พ้นจากการรับผิดศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โดยฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกันกับศาลชั้นต้นที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า การกระทำของจำเลยที่ 1เป็นการกระทำการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 448 นั้น เห็นว่า ตามข้อเท็จจริงที่ศาลล่างฟังมายังถือไม่ได้ว่าเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย
เพราะนายสวาทกับพวกมิได้ใช้อาวุธปืนยิงจำเลยทั้งสองแต่อย่างใด ส่วนที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า โจทก์มิได้นำสืบให้เห็นว่าความตายของสามีโจทก์เกิดจากจำเลยที่ 1จึงยังไม่เพียงพอถือได้ว่าจำเลยที่ 1 กระทำละเมิดก็ดี ค่าเสียหายศาลควรคำนึงตามที่ระบุไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 438ประกอบด้วยมาตรา 442 จำเลยจึงอาจไม่ต้องรับผิดหรือรับผิดแต่เพียงจำนวนน้อยก็ดี และจำเลยที่ 2 ไม่ได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 กระทำละเมิดจึงไม่ต้องร่วมรับผิดด้วยก็ดี เป็นฎีกาโต้เถียงในข้อเท็จจริงทั้งสิ้น ซึ่งต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง(ฉบับที่ 6) พ.ศ. 2518 มาตรา 6 ทั้งคู่ความก็ได้ตกลงกันไว้แล้วด้วยศาลฎีกาจึงไม่วินิจฉัยให้พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาเป็นพับ"
