เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าจำเลยที่ ๑ ขนสุราต่างประเทสจากจังหวัดพระตะบองมายังกรุงเทพเพื่อขายโดยมิได้รับอนุญาตไห้ขายจากเจ้าพนักงาน และนำไปไว้ยังร้านจำเลยที่ ๒ และไนที่สุดตกลงขายไห้จำเลยที่ ๒ สาลชั้นต้นพิจารนาแล้วพิพากสายกฟ้องโจท ของกลางคืนเจ้าของ โจทอุธรน์ สาลอุธรน์วินิฉัยว่าจำเลยที่ ๑ พาสุรามาเพื่อขายและได้ตกลงขายกันจำเลยที่ ๒ เมื่อจำเลยที่ ๑ มิได้รับอนุญาตไห้ขายน้ำสุราได้ขนสุรานั้นไปขาย จึงต้องมีความผิดพ.ร.บ.พาสีชั้นไน จุลสักราช ๑๒๔๘ และ พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๖ มาตรา ๘ ส่วนจำเลยที่ ๒ เปนผู้รับซื้อหรือมีสุราไว้ครอบครองก็มีความผิดเช่นเดียวกับจำเลยที่ ๑ จึงพิพากสาปรับจำเลยที่ ๑ เปนเงิน ๑๖๐๐ บาท จำเลยที่ ๒ เงิน ๘๐๐ บาท ของกลางริบ
จำเลยทั้ง ๒ ดีกา สาลดีกาเห็นว่าแม้จำเลยจะมีไบขน จำเลยก็มีผิดตามพ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม ๒๔๗๖ มาตรา ๘ เพราะจำเลยไม่มีอำนาดหรือได้รับอนุญาตไห้ขายน้ำสุรา และตามมาตรานี้ที่ว่า น้ำสุรามาจากต่างประเทสนั้นหมายความถึงสุราที่ประกอบขึ้นไนต่างประเทส ส่วนจำเลยที่ ๒ รับสุราไว้ไนครอบครองโดยรู้หยู่ว่าจำเลยที่ ๑ ไม่มีอำนาดขาย และมีไบขนที่ไม่ถูกต้อง ก็ย่อมมีความผิดตามมาตรา ๘ วัด ๒ จึงพิพากสายืน.
