คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ที่ดินและเรือนพิพาทเป็นกรรมสิทธิของโจทก์ โดยโจทก์ซื้อมาจากนายเย็นจำเลยโต้เถียงกรรมสิทธิกับ โจทก์และไม่ยอมลอกจากที่พิพาท จึงขอให้ศาลขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่าเรือนและที่ดินพิพาทไม่ใช่ของนายเย็น แต่เป็นของนายเซียะ ๆ ทำพินัยกรรมยกให้จำเลย ศาลชั้นต้นฟังว่าที่พิพาทและเรือนพิพาทเป็นของนายเย็น ไม่ใช่ของนายเซียะ และนายเย็นขายให้โจทก์โดยธรรม จึงพิพากษาขับไล่จำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาคงฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ ส่วนที่จำเลยคัดค้านในข้อที่ศาลกำหนดหน้าที่ให้จำเลยสืบก่อนว่าเป็นมิชอบนั้น เรื่องนี้ได้สืบพยานเสร็จสิ้นไปทั้งสอง ฝ่ายแล้ว ในฎีกาจำเลยก็หาได้ขอให้ศาลฎีกาสั่งให้ศาลชั้นต้นสืบพยานกันใหม่แต่ประการใดไม่ แม้การที่ศาลกำหนด หน้าที่ให้จำเลยสืบก่อนจะเป็ฯการชอบหรือไม่ก็ตาม ก็ไม่ทำให้คำวินิจฉัยคำพยานของศาลในคดีนี้เปลี่ยนแปลงไปแต่ อย่างใด
ที่จำเลยฎีกาว่าการที่ศาลยอมให้จำเลยนำสืบถึงข้อที่ว่าที่พิพาทเดิมเป็นของนางชี้นาก ๆ ยกให้นายเย็น ตลอดจนนาย เซียะนางพุ่มอยู่โดยทางอาศัย เป็นการนำสืบนอกประเด็นนั้น เห็นว่าหาใช่นอกประเด็นไม่ เพราะโจทก์ฟ้องว่าโจทก์ ซื้อทรัพย์พิพาทมาจากนายเย็น โจทก์ย่อมมีสิทธิสืบได้ว่า นายเย็นได้ทรัพย์พิพาทมาอย่างไร และที่สืบถึงข้อที่นายเซียะ นางพุ่มอาศัยก็เป็นการสืบหักล้างคำให้การต่อสู้ของจำเลย เพราะจำเลยสู้ว่าทรัพย์พิพาทเป็นของนายเซียะนางพุ่ม. ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน./
