คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยยิงผู้เสียหายโดยมีสาเหตุกันมาก่อน แล้วไปดักยิง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดฐานพยายามฆ่าคนโดยความพยายามด้วยความพยาบาทหมาดหมาย
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายจริง ปืนที่จำเลยใช้ยิงเป็นปืนพกยาวคืบเศษ ใช้ยิงด้วยกะสุนลูกของในระยะห่างเพียง ๓ วา ผู้เสียหายมีแผลเพียงไหม้เกรียมและบวมเท่านั้นเชื่อว่าเป็นยืนที่ประกอบขึ้นเองไม่มีกำลังขับกะสุนพอ ไม่อาจทำให้ถึงตายได้ จำเลยจึงมีความผิดเพียงฐานทำร้ายร่างกายเท่านั้น โจทก์จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ไม่ได้ปืนมาเป็นของกลาง ไม่ได้ความว่าเป็นปืนอย่างใด ทำที่ไหน ตามคำพะยานโจทก์ว่าปืนที่ยิงในระยะห่าง ๓ วาไม่เข้า เป็นโดยกำลังขับของปืนไม่พอ กำลังขับไม่พอจึงเป็นเหตุนอกอำนาจมาขัดขวาง จำเลยต้องมีผิดฐานพยายามฆ่าคนโดยเจตนา ส่วนฎีกาจำเลยที่ว่าโจทก์ลงเดือนยื่นฟ้องเป็นเดือนเมษายน ความจริงยื่นฟ้องเดือนพฤษภาคมนั้น เห็นว่าเป็นการผิดพลาดเท่านั้น อันเป็นเหตุเล็กน้อยไม่สำคัญ ไม่เป็นเหตุให้ถึงยกฟ้อง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ว่าจำเลยผิดฐานพยายามฆ่าคนโดยเจตนา
