คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ปลูกเรือนรุกล้ำที่ดินของโจทก์โดยเจตนาแย่งกรรมสิทธิ์ จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ขอให้ขับไล่จำเลยรื้อเรือนและสิ่งปลูกสร้างออกไป จำเลยต่อสู้ว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยคดีโจทก์ขาดอายุความ เป็นฟ้องซ้ำกับคดีแดงที่ ๑๐๑/๒๔๙๙ และฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์ คดีไม่ขาดอายุความ ไม่เป็นฟ้องซ้ำ และฟ้องไม่เคลือบคลุม
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย และคดีขาดอายุความ
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงและว่าคดีขาดอายุความ ฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องซ้ำและเคลือบคลุม
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ และที่พิพาทมีราคา ๓,๐๐๐ บาท แม้จะมีคำขอให้ขับไล่จำเลยและให้รื้อเรือนออกไปจากที่พิพาทรวมอยู่ด้วย ก็ต้องพิจารณาว่าคำขอนั้นแยกจากกันได้หรือไม่ คดีนี้ประเด็นสำคัญของคดีอยู่ที่ว่าที่พิพาทเป็นของใคร ส่วนคำขอให้ขับไล่และรื้อเรือนเป็นเพียงผลต่อเนื่องในเรื่องกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทเท่านั้น เรียกไม่ได้ว่าเป็นคดีมีคำขออันไม่มีทุนทรัพย์แยกกันได้จากคำขอที่เป็นทุนทรัพย์ ถือได้ว่าเป็นคดีมีทุนทรัพย์อย่างเดียว เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยจึงฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ตามแนวคำสั่งคำร้องศาลฎีกาที่ ๕๖๘/๒๕๐๔ ศาลฎีกาฟังว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความและคดีของโจทก์ไม่เป็นฟ้องซ้ำเพราะคดีแดงที่ ๑๐๑/๒๔๙๙ โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกจากจำเลย แต่คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกที่พิพาทที่โจทก์ได้รับมาจากคดีก่อนเป็นคนละประเด็น ส่วนที่จำเลยอ้างว่าฟ้องเคลือบคลุมนั้น จำเลยมิได้ยกปัญหานี้ขึ้นว่ากล่าวในชั้นศาลอุทธรณ์ จึงจะยกขึ้นว่ากล่าวในชั้นฎีกาไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๔๙
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
