คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จับจองก่อนสร้างถางป่าที่ดินรกร้างว่างเปล่าแปลงหนึ่ง โจทก์ครอบครองทำประโยชน์ พ.ศ. ๒๕๐๙ สามีจำเลยร้องเรียนต่อนายอำเภอว่าโจทก์บุกรุก โจทก์ไม่ยอมออกจากที่ดิน ให้สามีโจทก์ฟ้องก็ไม่ฟ้อง จนปลายปี ๒๕๐๙ สามีจำเลยถึงแก่กรรม จำเลยซึ่งเป็นภรรยาและผู้รับมรดกได้ขอให้โจทก์ออกไปอีก จึงฟ้องขอให้ห้ามจำเลยและบริวารมิให้เกี่ยวข้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาคำฟ้องแล้วเห็นว่า โจทก์ยังไม่ถูกโต้แย้งเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ พิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ตามฟ้องการกระทำของจำเลยถือได้ว่าเป็นการโต้แย้งสิทธิ พิพากษากลับให้ศาลชั้นต้นรับฟ้องของโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องโจทก์บรรยายว่า สามีจำเลยเคยไปร้องเรียนต่อนายอำเภอว่าโจทก์บุกรุกเข้าครอบครองที่ดินตามตราจองของสามีจำเลย เพื่อจะคลุมเอาที่ดินของโจทก์เป็นของสามีจำเลยเสีย ดังนี้ ก็เป็นการโต้แย้งสิทธิเพื่อจะแย่งเอาที่ดินของโจทก์โดยชัดแจ้งอยู่แล้ว เมื่อสามีจำเลยตาย จำเลยเป็นผู้รับมรดกของสามียังมาแสดงสิทธิโดยขอให้โจทก์ออกไปจากที่ดินดังกล่าว แสดงความเป็นเจ้าของที่ดินของจำเลยสืบต่อจากสามีอีก การกระทำของจำเลยดังนี้ถือได้ว่ามีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับการเป็นเจ้าของที่ดินเกิดขึ้นระหว่างโจทก์กับจำเลยแล้ว การโต้แย้งสิทธินั้นไม่จำต้องถึงกับลงมือใช้กำลังกายเข้ายื้อแย่งหรือบุกรุกเข้าไปในที่ดินเพียงการกระทำของสามีจำเลยที่ไปร้องเรียนต่อนายอำเภออันต่อเนื่องมาถึงการกระทำของจำเลยที่กล่าวในฟ้อง โจทก์ก็ชอบที่จะเสนอคดีต่อศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๕๕ เพื่อขจัดข้อโต้แย้งและแสดงสิทธิของโจทก์ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
