คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าของโจทก์ โดยอ้างว่าจำเลยที่ ๑ ผู้เช่าได้ย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วให้จำเลยที่ ๒ เข้ามาอยู่แทนโดยเรียกเอาเงินกินเปล่าเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสียและเป็นการเช่าช่วง โดยไม่ได้รับอนุญาต
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โดยวินิจฉัยว่าโจทก์มิได้บอกกล่าวตาม ป.พ.พ.มาตรา ๕๖๖ ก่อน
ศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่จำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลล่างทั้ง ๒ ฟังข้อเท็จจริงต้องกันมาว่า จำเลยที่ ๑ ได้ย้ายไปจากบ้านเช่านี้นานมาแล้ว และโอนให้จำเลยที่ ๒ อยู่เป็นการฝ่าฝืน ป.พ.พ.ม. ๕๔๔ จึงหาจำต้องบอกกล่าวตามมาตรา ๕๖๖ ไม่ และกรณีดังนี้จำเลยย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
