คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสี่สำนวนว่าโจทก์เป็นเจ้าของและครอบครองที่ดิน ส.ค.๑เลขที่ ๖๔/๙๘ โดยซื้อมาจากนางแฉล้ม จำเลยทั้งสี่สำนวนต่างได้ปลูกบ้านอาศัยอยู่ในที่พิพาทบางส่วนตั้งแต่เจ้าของเดิม จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ และจำเลยที่ ๔ ที่ ๕ เป็นสามีภริยากัน โจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยอาศัยอยู่ต่อไป ได้บอกกล่าวแล้ว จำเลยเพิกเฉย ขอให้บังคับจำเลยทุกคนและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินโจทก์และห้ามเกี่ยวข้อง จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ และที่ ๖ ให้การอย่างเดียวกันว่า จำเลยปลูกบ้านอยู่ในที่ดินพิพาทโดยอาศัยสิทธิของจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ ไม่เคยขออาศัยจากนางแฉล้มโจทก์กับนางแฉล้มสมคบกันซื้อขายที่พิพาทและทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยไม่สุจริตเพราะทราบอยู่แล้วว่าจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ เป็นผู้ครอบครองและเคยโต้แย้งสิทธิการเป็นเจ้าของและการครอบครองต่อนางแฉล้มทั้งนางแฉล้มยังมิได้ส่งมอบที่พิพาทให้โจทก์
โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง จำเลยครอบครองที่พิพาทโดยอาศัยสิทธิของจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ มาเป็นเวลา ๑๐ ปีโดยนางแฉล้มมิได้โต้แย้ง โจทก์รับโอนจากนางแฉล้มเมื่อขาดอายุความฟ้องคดีแล้ว ขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ ๓ ที่ ๔ และที่ ๕ ให้การอย่างเดียวกันว่า ที่พิพาทเดิมเป็นของนายเหล็ง เมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๒ นายเหล็งได้ขายที่พิพาทพร้อมบ้านให้แก่จำเลยที่ ๓และที่ ๕ ร่วมกัน และได้ส่งมอบให้จำเลยทั้งสองครอบครองตั้งแต่วันขาย โดยจำเลยที่ ๕ ครอบครองที่พิพาทกึ่งหนึ่งทางทิศเหนือ ส่วนจำเลยที่ ๓ครอบครองกึ่งหนึ่งทางทิศใต้เป็นการชั่วคราว จำเลยไม่ได้อาศัยที่พิพาทจากนางแฉล้ม แต่ได้โต้แย้งสิทธิในที่พิพาทโดยจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ ได้ฟ้องขับไล่นายวิชัยสามีนางแฉล้มต่อศาลจังหวัดสมุทรปราการ ตามคดีหมายเลขแดงที่ ๔๔๔/๒๕๒๑ ศาลพิพากษายกฟ้อง
นับแต่นั้นมาจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ ก็ยังครอบครองที่พิพาทด้วยเจตนาเป็นเจ้าของโดยนางแฉล้มมิได้โต้แย้งการครอบครองของจำเลยทั้งสองหรือฟ้องเพื่อเอาคืนซึ่งการครอบครองภายใน ๑ ปีนางแฉล้มจึงหมดสิทธิเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาท โจทก์เองก็ทราบความดังกล่าวโจทก์กับนางแฉล้มสมคบกันทำสัญญาซื้อขายที่พิพาทแล้วนำมาฟ้องคดีและทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยไม่สุจริต นางแฉล้มก็ส่งมอบการครอบครองให้โจทก์ไม่ได้ โจทก์ผู้รับโอนไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอนไม่ได้สิทธิครอบครองไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งหกและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกจากที่ดินโจทก์และห้ามเกี่ยวข้องต่อไป
จำเลยทั้งหกอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งหกฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๑ จำเลยที่ ๓และที่ ๕ ได้เป็นโจทก์ฟ้องนายวิชัยสามีนางแฉล้มเป็นจำเลยในคดีแพ่งว่านายเหล็งขายที่พิพาทให้แก่จำเลยที่ ๓ และที่ ๕ นายวิชัยอาศัยสิทธิจำเลยที่ ๓และที่ ๕ ปลูกบ้านในที่พิพาท จำเลยที่ ๓ และที่ ๕ ไม่ประสงค์จะให้นายวิชัยอาศัยอยู่ต่อไป ขอให้ศาลบังคับ นายวิชัยให้การต่อสู้ว่า เข้าอยู่ในที่พิพาทโดยอาศัยสิทธิของนางแฉล้มผู้เป็นภรรยาซึ่งได้รับมรดกที่พิพาทจากบิดาตามพินัยกรรมเอกสารฝ่ายเมือง ผลแห่งคดี ศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์ซึ่งเป็นจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ คดีนี้ โดยฟังข้อเท็จจริงว่าที่พิพาทเป็นของนางแฉล้มไม่ใช่ของจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ ตามที่อ้างว่าซื้อมาจากนายเหล็ง
คดีถึงที่สุดหลังจากนั้นจำเลยทั้งหกและนายวิชัยนางแฉล้มก็ยังคงอาศัยอยู่ในที่พิพาทเรื่อยมา โดยจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ที่ ๔ และที่ ๖ อาศัยสิทธิจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ปลูกสร้างอยู่อาศัยในที่พิพาทด้วย ครั้นต่อมา พ.ศ. ๒๕๒๔ โจทก์ได้ฟ้องนางแฉล้มเป็นคดีแพ่ง ขอให้นางแฉล้มส่งมอบสิทธิการครอบครองที่พิพาทตามข้อตกลงที่ได้ซื้อขาย นางแฉล้มไม่สู้คดีและยอมความ ศาลพิพากษาตามยอมโจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยทั้งหกเป็นคดีนี้
ที่จำเลยฎีกาว่าหลังจากศาลพิพากษาให้จำเลยที่ ๓ และที่ ๕ แพ้คดีนายวิชัยในคดีก่อน จำเลยที่ ๓ ที่ ๔ และที่ ๕ ยังคงครอบครองที่พิพาทมิได้กระทำการแทนหรืออาศัยสิทธินางแฉล้มอย่างใด เป็นการยึดถือเพื่อตนด้วยการครอบครองปรปักษ์และโต้แย้งสิทธิเกี่ยวกับการครอบครองตลอดมาเกิน ๑ ปีแล้ว สิทธิฟ้องเรียกคืนซึ่งการครอบครองของนางแฉล้ม เจ้าของเดิมจึงขาดอายุความ โจทก์ในฐานะผู้รับโอนย่อมไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอนและเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต เห็นว่า ข้อเท็จจริงปรากฏชัดจากคำวินิจฉัยของศาลที่จำเลยที่ ๓ และที่ ๕ เป็นโจทก์ฟ้องนายวิชัยเป็นคดีแพ่งในสำนวนก่อนว่านายเหล็งมิได้ขายที่พิพาทให้จำเลยที่ ๓ และที่ ๕ หากแต่ฟังว่าที่พิพาทเป็นของนางแฉล้มหรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง ที่พิพาทมิใช่เป็นของจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ตามข้ออ้าง
คดีดังกล่าวถึงที่สุดแล้ว ผลแห่งคำพิพากษาซึ่งถึงที่สุดย่อมผูกพันจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ ซึ่งเป็นคู่ความในคดีก่อน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๕ จำเลยจะต้องยอมรับรู้ผลของคำพิพากษานั้น จะมาอ้างการเป็นเจ้าของที่พิพาททั้ง ๆ ที่ตนต้องคำพิพากษาให้เป็นฝ่ายแพ้คดีอีกหาได้ไม่มิฉะนั้นแล้วคำพิพากษาของศาลย่อมจะไร้ผล เพราะจะมีการอ้างได้ร่ำไปไม่สิ้นสุด การบังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๗๑ที่ให้เวลาแก่คู่ความหรือผู้ชนะคดีไว้ถึง ๑๐ ปีก็ไร้ประโยชน์ การครอบครองที่พิพาทของจำเลยหลังจากศาลพิพากษาถึงที่สุด ย่อมถือได้ว่าเป็นการครอบครองแทนผู้ชนะคดี เมื่อข้อเท็จจริงในคดีก่อนฟังเป็นยุติแล้วว่าที่พิพาทมิใช่เป็นของจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ ตามที่อ้างว่าซื้อจากนายเหล็งหากแต่ฟังว่า ที่พิพาทเป็นของนางแฉล้มภรรยาของนายวิชัย จึงต้องถือว่าจำเลยทั้งหกคดีนี้อยู่ในที่พิพาทโดยอาศัยสิทธิของนางแฉล้ม ตามคำให้การของจำเลยก็ไม่ปรากฏว่าจะมีจำเลยคนใดได้มีการบอกกล่าวเปลี่ยนลักษณะแห่งการยึดถือเพื่อตนไปยังผู้ครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๓๘๑ เพื่อการเริ่มต้นนับระยะเวลาแย่งการครอบครองโดยมิชอบตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๗๕ เป็นประเด็นไว้
จำเลยที่ ๓และที่ ๕ จึงไม่อาจยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้นางแฉล้มเจ้าของผู้ครอบครองที่พิพาทคนเดิมและโจทก์ผู้รับโอนซึ่งสิทธิและหน้าที่ในที่พิพาทจากเจ้าของเดิมได้ข้ออ้างการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตของโจทก์ตามคำให้การของจำเลย จำเลยก็อ้างขึ้นลอย ๆ ไม่มีประเด็นข้อวินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
