คำฟ้องและคำให้การ
ความว่า จำเลยเช่าตึกแถวของผู้มีชื่อ ด้านหลังจดทางรถไฟสายปากน้ำ จำเลยได้ปลูกสร้างห้องรุกล้ำเข้าไปในเขตต์ ๔ เมตร วัดผ่าศูนย์กลางของทางรถไปสายปากน้ำอันเป็นเขตต์ที่ ก.ม.ห้ามมิให้ปลูกสิ่งหนึ่งสิ่งใด โจทก์แจ้งให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำนี้ จำเลยเพิกเฉยเสีย โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลบังคับ
จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง แต่รับว่าได้ปลูกสร้างในเขตต์ปลอดภัยตาม พ.ร.บ.จัดวางการรถไฟและทางหลวง ๒๔๖๔
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ทางรถไฟสายปากน้ำเดิมเป็นของบริษัทเอกชน บริษัทคงซื้อที่ดินไว้เพียง ๓ เมตร เมื่อกรมรถไฟรับโอนกิจการและทรัพย์สินของบริษัทมา กรมรถๆฟไม่น่าจะมีสิทธิดีกว่าผู้โอน โจทก์จึงไม่มีสิทธิบังคับจำเลยให้รื้อถอนได้ พิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นการฝ่าฝืนตามมาตรา ๗๔ แห่ง พ.ร.บ. จัดวางการรถไฟและทางหลวง พิพากษากลับให้จำเลยรื้อถอน จำเลยฎีกาว่า เรื่องนี้จะยกเอา พ.ร.บ.จัดวางการรถไฟและทางหลวง มาใช้บังคับไม่ได้ และความในมาตรา ๗๔ แห่งพระราชบัญญัตินี้ ไม่บังคับถึงจำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า เรื่องนี้ศาลย่อมยก พ.ร.บ.จัดวางการรถไฟและทางหลวง มาใช้บังคับได้ เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวแก่ทางรถไผสายปากน้ำโดยตรง แต่มาตรา ๗๔ ที่จะนำมาปรับแก่คดีนี้ เป็นบทบัญญัติห้ามฉะเพาะทางฝ่ายรถไฟ มิให้ปลูกสร้างในระยะ ๔ เมตร ไม่ใช่ห้ามเจ้าของที่ข้างเคียงเช่นจำเลยมิให้ปลูกสร้างในที่ดินของเขา
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
