คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคล วันที่ ๒ มีนาคม ๒๕๐๗ นายดี หมั่นการทำหนังสือเช่าซื้อรถยนต์กะบะบรรทุกจากโจทก์โดยผ่อนชำระราคา จำเลยทำหนังสือสัญญาเป็นผู้ค้ำประกันเงินที่นายดีจะต้องผ่อนชำระให้โจทก์ นายดีผิดสัญญา โจทก์บอกกล่าวเลิกสัญญาแล้วและมีหนังสือแจ้งให้จำเลยทราบแล้ว นายดีมีหนังสือขอผัดใช้เงินโจทก์ โจทก์ให้ทนายมีหนังสือบอกกล่าวให้จำเลยใช้เงินตามสัญญาค้ำประกันแล้ว ขอให้บังคับให้จำเลยใช้เงิน ๔๖,๕๐๐บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ ๗ ครึ่งต่อปี
จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลหรือไม่จำเลยไม่รับรอง จำเลยไม่เคยทำหนังสือสัญญาค้ำประกันนายดีตามสำเนาสัญญาค้ำประกันท้ายฟ้องจำเลยไม่ต้องรับผิดตามสำเนาหนังสือสัญญาดังกล่าว สัญญาเช่าซื้อระหว่างโจทก์กับนายดีมีกำหนดระยะเวลาชำระหนี้แน่นอนครบกำหนดตามสัญญาแล้วโจทก์ยืดกำหนดระยะเวลาให้นายดีชำระหนี้ออกไปอีกโดยมิได้แจ้งให้จำเลยทราบ จำเลยมิได้ยินยอม จึงไม่ต้องรับผิด โจทก์และนายดีจะบอกเลิกสัญญาต่อกันหรือไม่จำเลยไม่รับรอง จำเลยไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวให้ชำระหนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้ตามฟ้อง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาว่า นายดีผิดสัญญาไม่ชำระเงินค่าเช่าซื้อรถยนต์แก่โจทก์ ข้อที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยให้การว่าจำเลยลงลายมือชื่อในสัญญาค้ำประกันในฐานะห้างหุ้นส่วนจำกัดศิริสวัสดิ์ มิใช่ฐานะส่วนตัว จึงสืบพยานในข้อนี้ได้นั้น
ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยมิได้ให้การดังฎีกา จำเลยให้การเพียงว่าจำเลยไม่เคยทำสัญญาค้ำประกัน นายดี และจำเลยไม่ต้องรับผิดตามสำเนาหนังสือสัญญาค้ำประกันท้ายฟ้อง จึงไม่มีประเด็นที่จะต้องพิจารณาข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยทำหนังสือสัญญาค้ำประกันนายดีตามฟ้อง และฟังไม่ได้ว่าโจทก์ยอมผ่อนเวลาให้แก่นายดี จำเลยหาหลุดพ้นจากความรับผิดตามสัญญาค้ำประกันไม่ โจทก์สืบพยานว่าได้ส่งหนังสือบอกกล่าวให้จำเลยใช้เงินแล้ว จำเลยไม่สืบหักล้างในข้อนี้ ฟังได้ว่าจำเลยทราบคำบอกกล่าวแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
