คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายนายเขียนมีบาดเจ็บสาหัส ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยได้ทำร้ายร่างกายนายเขียนมีบาดเจ็บ แต่ไม่ถึงสาหัส ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔ จำคุก ๑ ปี ลดฐานปราณีตามมาตรา ๕๙ คงจำคุก ๘ เดือน ของกลางริบ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า บาดแผลของนายเขียนถึงสาหัส พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรา ๒๕๖ จำคุก ๒ ปีลดฐานปราณีตามมาตรา ๕๙ คงจำคุก ๑ ปี ๔ เดือน นอกนั้นยืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า บาดแผลนายเขียนรักษา ๑ เดือนเศษหาย ระหว่างบาดแผลยังไม่หาย เดินไปไหนมาไหนได้ ไม่ถึงกับล้มหมอนนอนเสื่อแต่ทำงานหนักไม่ได้ แต่ ๒๐ วันแล้วทำงานหนักได้ ๒๐ วันไถนาได้แต่ยังไม่ปรกติแท้ จึงฟังไม่ถนัดนักว่า บาดเจ็บของนายเขียนจะถีงไม่สามารถจะประกอบการหาเลี้ยงชีพได้โดยปรกติเกิน ๒๐ วัน จำเลยจึงมีผิดฐานทำร้ายร่างกายบาดเจ็บ
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้, ให้ยืนตามศาลชั้นต้น
