คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของกระบือของกลางที่ศาลพิพากษาให้ริบ ขอให้สั่งคืนแก่ผู้ร้อง วันนัดไต่สวนพยานผู้ร้อง ทนายผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องป่วยขอเลื่อนการไต่สวน โจทก์ไม่คัดค้าน แต่ศาลชั้นต้นเห็นว่า ผู้ร้องไม่ได้ยื่นบัญชีระบุพยานก่อนวันนัดไต่สวนและไม่มีพยานจะให้ศาลไต่สวน ไม่อนุญาตให้เลื่อนคดี ให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ผู้ร้องขอเลื่อนคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๔๐ ให้ศาลอนุญาตตามคำขอได้ เมื่อไม่ปรากฏว่าไม่มีเหตุสมควร ก็ต้องสั่งเลื่อนคดีไม่ควรสั่งยกคำร้อง พิพากษาให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการไต่สวนแล้วมีคำสั่งตามรูปคดี โจทก์ฎีกาว่า จะนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้ไม่ได้ คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้เลื่อนคดีและยกคำร้องชอบด้วยวิธีพิจารณา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า นำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๔๐ มาใช้ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕ เพราะประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามิได้บัญญัติเรื่องการเลื่อนคดีไว้โดยเฉพาะจึงนำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับเท่าที่พอจะใช้บังคับได้ ชั้นนี้เป็นชั้นไต่สวนเรื่องขอคืนทรัพย์สินของกลาง เมื่อผู้ร้องป่วยโดยมีใบรับรองแพทย์ และโจทก์ไม่คัดค้าน ชอบที่จะให้เลื่อนคดี ไม่ควรสั่งยกคำร้อง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
