คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่านายชื่นได้ขายฝากเรือนไม้ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินของสำนักงานทรัพย์สิน ฯ ไว้กับโจทก์มีกำหนด ๑ ปี ครบกำหนดแล้วนายชื่นไม่ได้ไถ่คืน บ้านจึงตกเป็นของโจทก์และโจทก์ได้ทำสัญญาเช่าที่ดินรายนี้จากสำนักงานทรัพย์สิน ฯ เมื่อวันที่ ๒ สิงหาคม ๒๕๐๔ เมื่อวันที่ ๙ มีนาคม ๒๕๐๔ จำเลยได้ฟ้องโจทก์อ้างว่าเป็นเจ้าหนี้นายชื่น ขอใช้สิทธิของลูกหนี้ไถ่เรือนไม้ที่ขายฝาก วันที่ ๔ กันยายน ๒๕๐๔ โจทก์ตกลงประนีประนอมยอมให้จำเลยไถ่เรือนไม้ได้เป็นเงิน ๑๘,๐๐๐ บาท ต่อมาจำเลยใช้สิทธิในฐานะเป็นเจ้าหนี้นายชื่น ขายทอดตลาดเรือนพิพาทนี้ และจำเลยเป็นผู้ซื้อได้ ซื้อได้แล้วจำเลยไม่รื้อเรือนไป ขอให้บังคับจำเลยรื้อเรือนออกไปจากที่ดินซึ่งโจทก์ได้เช่า
จำเลยให้การว่า ระหว่างที่จำเลยฟ้องโจทก์ขอให้ไถ่เรือนไม้ โจทก์ได้หลอกลวงสำนักงานทรัพย์สิน ฯ ว่าเรือนไม้ที่โจทก์รับซื้อฝากหลุดสิทธิขอเช่าที่ดิน สำนักงานทรัพย์สิน ฯ ให้โจทก์เช่าที่ดินนั้น เมื่อโจทก์ยอมให้จำเลยไถ่เรือนไม้ โจทก์ไม่ได้แสดงความประสงค์ว่าจะให้จำเลยรื้อเรือน โจทก์ไม่สุจริต ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ยังไม่ได้เข้าครอบครองที่พิพาท โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์รับซื้อฝากเรือน โจทก์ก็ได้กรรมสิทธิ์แต่เฉพาะเรือน ต่อมาเมื่อโจทก์ยอมให้จำเลยไถ่เรือน กรรมสิทธิ์ของโจทก์ที่มีต่อเรือนไม้ก็หมดไป ในระหว่างที่โจทก์รับซื้อฝากเรือนไม้ โจทก์ยังไม่มีสิทธิใด ๆ ในที่พิพาท และนับตั้งแต่โจทก์ได้ทำสัญญาเช่าที่ดินพิพาทต่อสำนักงานทรัพย์สิน ฯ แล้ว ไม่ปรากฏว่าสำนักงานทรัพย์สิน ฯ ได้ส่งมอบที่ดินพิพาทให้โจทก์ เป็นเพียงทำสัญญาเช่ากันไว้เท่านั้น โจทก์ยังคงเป็นผู้ถือแต่สัญญาเช่า โจทก์ยังไม่ได้ใช้ หรือได้รับประโยชน์ หรือได้เข้าครอบครองที่ดินพิพาทในฐานะเป็นผู้เช่าแต่อย่างใด เมื่อโจทก์ยังไม่ได้เข้าครอบครองที่พิพาท โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
